Biogram:
Dąbrowski Kajetan herbu Nałęcz (1782-?), urzędnik cywilny w administracji rosyjskiej, oficer armii rosyjskiej, armii Księstwa Warszawskiego oraz urzędnik armii Królestwa Polskiego. Urodził się 7 VIII 1782 r. we wsi Rumgowicze na Litwie.
W 1797 r. wstąpił do służby w administracji rosyjskiej na stanowisko rewizora dróg publicznych i dozorcy w parafii żołudkiej w wydziale powiatu lidzkiego guberni grodzieńsko-litewskiej, tam zatrudniony był do 1801 r., a w czerwcu 1802 r. przyjęty został do 1 Korpusu Kadetów Grodneńskich, następnie włączony do 3 Noworosyjskiego Pułku Dragonów na chorążego 3 II (22 I) 1804 r.. Od 6 X (24 IX) do 5 XI (24 X) 1805 r. uczestniczył w operacjach armii rosyjskiej w Galicji oraz w kampanii rosyjsko-tureckiej w 1806 r., po przeprawie przez Dniestr 25 XI (13 XI) uczestniczył w blokadzie Chocimia, następnie odbył kampanię 1807 r. w Prusach przeciwko wojskom napoleońskim, biorąc udział w bitwie pod Ostrołęką. Został dymisjonowany 4 II (23 I) 1808 r. na własną prośbę z dnia 13 I (1 I) w stopniu podporucznika: dymisja nr 44974 wydana została 27 (13) XII 1808 r.. Wstąpił do formowanej jazdy powstania łomżyńskiego w stopniu porucznika za nominacją gen. Józefa Niemojewskiego, organizatora siły zbrojnej departamentu łomżyńskiego 7 V 1809 r. (patent Księcia Józefa Poniatowskiego z dnia 5 I 1811 r. ustanawiał początek służby w 8 Pułku Ułanów Księstwa Warszawskiego na 24 VI 1809 r; występuje do 28 XII 1809 r. w 2 Pułku Jazdy Galicyjsko-Francuskiej. W kampanii 1809 r. znajdował się w potyczce pod Sieciechowicami. Został dymisjonowany na własne żądanie 8 V 1813 r., jako poddany rosyjski. Wrócił do służby w 8 Pułku Ułanów z nominacją cesarza Napoleona na stopień kapitana 12 IX 1813 r., po czym trafił do niewoli 19 X pod Lipskiem. Po powrocie do kraju z rozkazu gen. Jan Henryka Dąbrowskiego z dnia 12 IX 1814 r. skierowany został do Płocka, miejsca zbierania się 8 Pułku Ułanów i dalej za rozkazem gen. Dąbrowskiego przykomenderowano go do pełnienia służby przy gen. Karolu Ottonie Kniaziewiczu. Następnie przeznaczony został rozkazem wlk. ks. Konstantego z dnia 21 XII 1814 r. nr 107 do Komisariatu Ubiorczego wojska. Dnia 25 II 1815 r. mianowany został sekratarzem-tłumaczem z języka rosyjskiego w Biurze Korespondencji Komisariatu Ubiorczego (występuje w latach 1817, 1823, 1824, 1830). W 1824 r. operowany był z powodzeniem przez dr. Andrzeja Dybka na rakowaty narośl na twarzy. Otrzymał Znak Honorowy za 20 lat służby dnia 24 V 1830 r., (za 21 lat, 9 miesięcy i 21 dni służby co oznacza, tj. od 3 VIII 1808 r..)
