Biogram:
Duchanowski Andrzej (1798-?), oficer armii Księstwa Warszawskiego.
Urodził się 30 XI 1789 r. we wsi Papierni Mrzygłodzkiej
k. Mrzygłoda w powiecie lelowskim, w województwie krakowskim.
Po pierwszych naukach wyniesionych w domu uczęszczał do dwóch pensji prywatnych do ukończonych 12 lat, a następnie 4 lata uczył się w gimnazjum oo. Kanoników regularnych w Mostowie.
W listopadzie 1806 r. ze swym wujem kapitanem Janem Barankiewiczem przedostał się w Poznańskie. Dnia 25 IX przybył do Rogoźna gdzie wstąpił do formowanego tu 2. Pułku Piechoty (później 10.). Przez pułkownika J. Sierawskiego posunięty został 2 XII 1806 r. na sierżanta. Odbył kampanię 1807 r. Awansował na starszego sierżanta. Przeszedł z pułkiem do Gdańska.
Odbył kampanie lat: 1806/7, 1809, 1812 i 1813.
Służył od 1806 r. w 10 Pułku Piechoty Księstwa Warszawskiego, w którym mianowany został podporucznikiem 22 V 1808 r.
Następnie uzyskał stopień porucznika 17 XII 1809 r. i kapitana 7 XI 1811 r.
Odbył z pułkiem kampanię 1812/13 roku oraz oblężenie miasta. Uwolniony, powrócił w styczniu 1814 r. do kraju i przybył do
rodziny w woj. krakowskim.
W 1815 r. wszedł do służby w powstałym Wojsku Polskim z przeznaczeniem do 2 Pułku Strzelców Pieszych.
Dnia 23 III 1817 r. otrzymał żądaną dymisję z powodu spraw rodzinnych z pozwoleniem noszenia munduru.
Osiadł w województwie krakowskim. Prowadził gospodarstwo rolne, trudnił się hodowlą owiec, wypasem bydła, paleniem wódki i warzeniem piwa aż do wybuchu powstania.
Po złożeniu 16 XII 1830 r. w murach Komisji Rządowej Wojny swojego uwolnienia ze służby wojskowej, umieszczony został w wojsku w stopniu kapitana. Z nominacją z 3 I 1831 r. na majora
przeznaczony został do formowanego w Wysokiem Mazowieckiem Batalionu Gwardii Ruchomej Powiatu Tykocińskiego. Po wkroczeniu wojsk
rosyjskich do Królestwa Polskiego wycofał się ze swym
oddziałem do Płocka, gdzie przekazał ich nowo powstałemu 24 Pułkowi Piechoty Liniowej. Przybył do Warszawy i tu, 3 I, przeznaczony został na dowódcę kadr gwardii ruchomej obwodu mławskiego w woj. płockim. Dnia 29 VI przeprawił się ze swoimi ludźmi pod Nieszawą na lewy brzeg Wisły. Przez 12 dni dowodził oddziałem 2000 ludzi z pospolitego ruszenia i oddziałem piechoty 18. Pułku Liniowego, był w kanonadzie armatniej pod Radziwiem koło Płocka.
Dnia 1 VIII otrzymał z kilkoma oficerami przeznaczenie do 9 Pułku
Strzelców Pieszych, mającego powstać w woj. lubelskim.
Z powodu przerwania komunikacji, a następnie zawieszenia decyzji Rządu Narodowego o formowaniu pułku, objął dowództwo nad batalionem marszowym zajmującym posterunki na Marymoncie.
Z wojskiem opuścił Warszawę, udał się do Modlina. Z korpusem generała Macieja Rybińskiego wszedł do Prus. Skierowano go do Christburga,(dzisiejszy Dzierzgoń), skąd przeszedł do Praiszkoland.
Dnia 24 XII 1831 r., ze swym kolegą podpułkownikiem Maciejem Dąbrowskim, udał się do Francji, przejeżdżając przez
Tczew, Starogard, Kostrzyń, Frankfurt nad Odrą, Torgau,
Lipsk, Altenburg, Jenę, Weimar, Erfurt, Hanau,
Frankfurt nad Menem, Darmstadt, Essen, Fuldę,
Karlsruhe i Rastadt, w końcu 17 I 1832 r. do Strasburga. Skierowany został do Avigion, skąd przeszedł do Guéret, a później do Orleanu. Poświęcił się gruntownej nauce języka francuskiego.
Nie pracował.
Dnia 18 VII 1844 r. podpisał akces do Towarzystwa Insurekcyjno-Monarchicznego (właśc.: Związku Insurekcyjno-Monarchicznego Wyjarzmicieli.)
Poślubił początkiem sierpnia 1819 r. w Krakowie Ludwikę Gajewską, zmarłą 20 XI 1828 r. Miał z nią dwójkę dzieci: syna Józefa, urodzonego 19 III 1820 r. i córkę Mariannę, urodzoną 22 I 1827 r., pozostawioną w kraju pod opieką brata ojca, tj. Andrzeja Duchanowskiego.
