Biogram:
Daszkiewicz Piotr Mateusz (1783-1824), oficer armii Księstwa Warszawskiego i Królestwa Polskiego.
Urodził się 17 III 1770 r. w Prelkiewiczach na Mińszczyźnie. Był synem Tadeusza i Ludwiki z Woronieckich.
Dnia 28 VI 1797 r. wstąpił do 1 Legii Polskiej we Włoszech w stopniu sierżanta.
Awansowano go 3 VI 1799 r. Został ranny 19 VI 1799 r. w bitwie nad Trebbią. Dnia 19 II 1807 r. awansował na porucznika, a 15 VII tego roku na kapitana w 3 Pułku Piechoty Legii Polsko-Włoskiej. Stopień ten został zatwierdzony 20 VI 1808 r. W dniu 1 VIII 1808 r. odznaczony został krzyżem kawalerskim Legii Honorowej.
Przybył do Mediolanu 19/20 VI 1798 r. jako porucznik wraz z W. Iwaszkiewiczem. Był trzykrotnie ranny: 19 VI 1799 r. w bitwie nad Trebbią; podczas drugiego oblężenia Saragossy (20 XII 1808 - 20 II 1809), został skierowany do szpitala w Pampellunie; podczas oblężenia Léridy (23 IV - 14 V 1810). Dnia 7 XI 1808 r., po reorganizacji Legii, przeznaczony został na dowódcę 1 kompanii fizylierów w II batalionie 3 Pułku Piechoty.
W czasie kampanii rosyjskiej 1812 r. dostał się do niewoli. W armii Królestwa Polskiego umieszczony został w stopniu kapitana na reformie z przeznaczeniem do departamentu kaliskiego. W dniu 1 VII 1816 r. został przeniesiony do 3 Pułku Strzelców Pieszych. Został zdymisjonowany z powodu ran 6 IV 1817 r. w stopniu majora, z pensją i pozwoleniem noszenia munduru.
