Biogram:
Dobrogoyski Ignacy (1772-?), oficer armii koronnej, armii Księstwa Warszawskiego i armii Królestwa Polskiego
Urodził się 27 VII 1772 r. we wsi Leśniewo w Poznańskim, w parafii Łubowo, powiecie Gniezno, lub Ostrowo pod Strzałkowem, w powiecie Słupca.
Był synem Macieja, podczaszego bracławskiego i Marianny z Trąpczyńskich.
Wstąpił w stopniu kadeta do armii koronnej.
Uczestniczył w kampanii 1792 r., walcząc 18 VII pod Dubienką, oraz w 1794 r., i znajdując się w bitwach pod Racławicami (4 IV) i Szczekocinami (6 VI).
Wszedł do służby w 8 Pułku Piechoty Księstwa Warszawskiego w stopniu kapitana i przeznaczony został do 1 Batalionu. Od 18 II 1807 r. liczył starszeństwo w 1 Batalionie 4 prowizorycznego Pułku Piechoty. Na czele 1. Kompanii Fizylierskiej przyszedł z pomocą broniącemu się 25 III we Młynie pod Małgą kapitanowi Strubińskiemu z jego kompanią oraz 8 IV pod Czarnym Piecem wytrzymał najpierw natarcie przeciwnika, a następnie uczestniczył w jego pobiciu.
Po skończonej kampanii stanął wraz z pułkiem garnizonem w Kaliszu. Dnia 1 II 1808 r. odznaczony został Krzyżem Kawalerskim (nr 363) Virtuti Militari. Następnie 3 VI objął dowództwo 2 Batalionu. W kampanii 1809 r. odznaczył się w bitwie pod Raszynem (19 IV). Dnia 25 V 1809 r. postąpił na stopień podpułkownika. Należał do załogi Pragi. W dniu 31 V 1809 r. z jedną kompanią piechoty garnizonu praskiego spędził z Saskiej Kępy kawalerię austriacką, która w tym dniu, korzystając z niskiego stanu Wisły przeprawiła się wpław przez Wisłę z lewego jej brzegu. W stopniu szefa batalionu przeszedł do formowanego 5 Pułku Piechoty wojsk galicyjsko-francuskich (późniejszy 16 Pułk Piechoty armii Księstwa Warszawskiego). W okresie od 5 XII 1810 r. do 3 IV 1811 r. stał na czele 2 Batalionu garnizonem w Rawie, udając się następnie stąd do Warszawy. Następnie, z pułkiem udał się na kampanię rosyjską 1812 r. Znajdował się 17 VIII w bitwie pod Smoleńskiem,
7 IX pod Możajskiem, 2 X pod Woronowem,
18 X pod Winkowem, gdzie na czele swego batalionu, będąc zupełnie odciętym, przebił się w czworoboku pod ciągłym ogniem działowym i połączył się z Korpusem Polskim. Walczył następnie pod Wiaźmą, 14 XI pod Krasnem, 28 XI nad Berezyną. W dniu 22 VIII 1812 r. odznaczony został Krzyżem Kawalerskim (nr 31 662) Legii Honorowej. Dnia 18 I 1813 r. postąpił na stopień majora do 4 Pułku Piechoty. W czasie reorganizacji pułku 3 VII w Wittenberdze pozostał na zajmowanym stanowisku. W dniu 16 X, w czasie bitwy pod Lipskiem, objął po rannym płk. Michale Cichockim dowództwo pułku, w dniu 23 X 1813 r. otrzymał Krzyż Oficerski Legii Honorowej. Przy organizacji Pułku Piechoty Nadwiślańskiej 1 I 1814 r. objął w nim stanowisko majora.
Dnia 17 III 1814 r. umieszczony został w 3 Kompanii Gwardii Honorowej.
Został przeniesiony z Pułku Pieszego Nadwiślańskiego w stopniu podpułkownika do 4 Pułku Strzelców Pieszych 4 II 1815 na na dowódcę 1 Batalionu. Został 4 VI 1817 r. skierowany na reformę z przykomenderowaniem do tegoż pułku za panujący w batalionie bałagan i nieporządek. Zamieszkał w Warszawie. Dnia 6 VII 1817 r. był świadkiem na ślubie Kazimierza A. Leopolda, byłego porucznika wojska polskiego, w Warszawie. Był urlopowany 25 II 1818 r. na 30 dni. Dnia 18 IV 1818 r. został zdymisjonowany z pozwoleniem noszenia munduru. Pozbawiono go 8 X 1824 r. ozdoby Krzyża Kawalerskiego Virtuti Militarni, orderu urzędnika Legii Honorowej oraz prawa noszenia munduru. Zmarł 26 IV 1825 r. w Zamościu.
