Biogram:
Dunin Wacław Michał (1793-1830), oficer armii Księstwa Warszawskiego i armii Królestwa Polskiego.
Urodził się w 1793 r. we wsi Leszno w parafii Grabów, powiecie Łęczyca.
Był synem Ruperta, chorążego łęczyckiego i Franciszki z Wojczyńskich, podkomorzanki rawskiej.
Służył w 10 Pułku Piechoty Księstwa Warszawskiego, gdzie 17 VII 1811 mianowany został podporucznikiem. Uczestniczył w obronie Gdańska w 1813 r., w czasie której 12 III 1813 z rąk gen. Jeana Rappa otrzymał nominację na stopień porucznika. Został przeniesiony 4 II 1815 r. z 10 Pułku Piechoty Księstwa Warszawskiego do 1 Pułku Strzelców Pieszych Królestwa Polskiego. Dnia 27 XI 1816 r. został dymisjonowany z powodu spraw rodzinnych. Osiadł w obwodzie łęczyckim. Podjął starania o uzyskanie posady w służbie cywilnej i w tej sprawie złożył 22 XII 1824 r. prośbę do Komisji Rządowej Wojny. W dniu 31 III 1825 r. wplątał się w zamieszki antysemickie w Łęczycy. Na frontonie kościoła powieszony został przez księży Bernardynów obraz namalowany przez malarza Mieczysława Orłowskiego a przedstawiający rzekome zamordowanie chrześcijańskiego dziecka przez żydów w 1639 r. Twarze sprawców były portretami żyjących żydów łęczyckich. Dunin przy pomocy swego służącego Szymona Kotali, który uderzył w dzwony, wywołał rozruchy antyżydowskie w mieście. Decyzją nr 690 z dnia 21 IV 1825 r. wszyscy trzej oddani zostali pod dywizyjny sąd wojenny, który na posiedzeniu 27 IV 1825 r. wydał wyrok skazujący Wacława Dunina, jako sprawcę rozruchów, na 6 lat ciężkiego więzienia, Szymona Kotalę na 1 miesiąc a W. [Mieczysława] Orłowskiego na 3 miesiące aresztu publicznego.
Zmarł w 1830 r. w Leźnicy lub Łęczycy.
Ożenił się z Zofią Skrzyńską, z którą miał syna Anastazego.
