Biogram:
Dönhoff Ludwik (?-?), oficer w armii Księstwa Warszawskiego i Królestwa Polskiego. Był synem Stanisława Ledóchowskiego, wojewodzica czerniechowskiego, i Ludwiki Zyberg, wojewodziny brzeskiej, ślubnej żony Jana Tadeusza; otrzymał z braćmi i siostrą panieńskie nazwisko swej babki Ludwiki, wojewodziny czerniechowskiej.
Służył jako podporucznik 3 Pułku Piechoty (później 11 Pułku Piechoty Księstwa Warszawskiego). Został odkomenderowany do pełniącego obowiązki adiunkta w sztabie gen. Jana Henryka Dąbrowskiego 20 XII 1806 r. Przeszedł do 12 Pułku Piechoty Księstwa Warszawskiego, w którym 24 II 1807 r. mianowany został porucznikiem adiutantem-majorem, dnia 27 V 1809 r. postąpił na stopień kapitana. Za udział w kampanii 1809 r. otrzymał 1 I 1810 r. krzyż kawalerski (nr 1847) Virtuti Militari. Ze swym pułkiem wyruszył na wyprawę moskiewską; 17 VIII 1812 r., w czasie szturmu Smoleńska, został ranny w nogę i wzięty do niewoli. Powrócił do pułku. Dnia 22 VIII 1812 r. nagrodzony został krzyżem kawalerskim (nr 31648) Legii Honorowej. Trafił do niewoli nad Berezyną 25 XI. Został przeznaczony do Korpusu Inwalidów i Weteranów (IX 1814 r.). Przeniesiono go w stopniu kapitana do 1 Kompanii Inwalidów 18 XII 1816 r. Został urlopowany na 3 miesiące na Kaukaz ("na kaukazką linię") 8 VII 1818 r. oraz na 3 miesiące do Kurlandii 28 IV 1821 r. Został zdymisjonowany na własne żądanie z pensją retretową w wysokości 2250,- złotych polskich rocznie (wypłacaną w latach 1831-1832 z kasy głównej Komisji Województwa Mazowieckiego w Warszawie) i pozwoleniem noszenia munduru 31 VIII 1821 r. Nie uczestniczył w powstaniu listopadowym. Otrzymał roczną pensję w kwocie 337 rubli. W 1843 r. został mu przyznany dodatek w wysokości 112 rubli.
