Biogram:
Dembiński Henryk (1791-?), oficer armii Księstwa Warszawskiego.
Urodził się 16 I 1791 w Strzałkowicach (w powiecie burskim, województwie kieleckim). Syn Ignacego, szambelana króla Stanisława Augusta Poniatowskiego, chorążego krakowskiego, komisarza cywilno-wojskowego krakowskiego i Marianny z Moszyńskich, kasztelanki lubelskiej. Studiował w austriackiej Akademii Inżynierów w Wiedniu. Po rozpoczęciu kampanii 1809 r. opuścił Wiedeń i powrócił do kraju. W Górach, spotkawszy 5 Pułk Strzelców Konnych wstąpił do niego jako prosty żołnierz. W 1810 r. postąpił na adiutanta podoficera i pełnił obowiązki instruktora w pułku. Dnia 2 VII 1810 r. mianowany został podporucznikiem, 2 XI 1811 r. porucznikiem. Uczestniczył ze swym pułkiem w kampanii 1812 r., walcząc pod Romanowem (14 VII), obecny był przy zdobyciu Sandomierza (17 VIII), gdzie z rąk cesarza Napoleona otrzymał nominację na
kapitana. Walczył pod Możajskiem (7 IX), Woronowem (18 X) oraz Tarutinem (18 X), gdzie miał ubitego konia. Przeszedł cały odwrót i poprzez Wilno powrócił do Warszawy. W kampanii 1813 r. walczył w składzie 1 Pułku Strzelców Konnych, do którego wcielony został z 5 Pułk Strzelców Konnych Za odznaczenie się w szarży pułku na dywizję kirasjerów austriackich w bitwie pod Lipskiem odznaczony został
28 X 1813 r. krzyżem kawalerskim Legii Honorowej (nr 41785). Do Paryża przybył jako adiutant gen. Józefa Wielhorskiego. Dnia 17 III 1814 r. przeznaczony w Wersalu do 4 Kompanii Gwardii Honorowej. Po powrocie do kraju dnia 13 II 1815 r. został przeniesiony w stopniu kapitana z 1 (5) Pułku Strzelców Konnych armii Księstwa Warszawskiego do 2 Pułku Strzelców Konnych armii Królestwa Polskiego. Urlopowany do czasu otrzymania żądanej dymisji 18 VI 1815 r. Dnia 13 XII 1815 r. został zdymisjonowany z pozwoleniem noszenia munduru.
