Biogram:
Czarnomski Franciszek herbu Jastrzębiec, oficer wojska Księstwa Warszawskiego, następnie Królestwa Polskiego, urodził się jako syn Aleksandra i Nepomuceny ze Skąpskich w dniu 2.10.1783 roku w Starym Mieście (obwód Konin, par. loco). Służył 21 miesięcy w 7. Pułku Huzarów Koehlera armii pruskiej przechodząc stopnie od prostego żołnierza do korneta. Służył od prostego żołnierza od 1806 w 4. Pułku Strzelców Konnych Księstwa Warszawskiego, gdzie 11.8.1807 otrzymał nominację od generała Józefa Zajączka na podporucznika. Następnie awansował w dniu 1.10.1810 na porucznika, 13.12.1811 postąpił na stopień kapitana. W międzyczasie odbył kampanie wojenne w latach 1807, 1809 i 1812. Brał kolejno udział w bitwach: pod Smoleńskiem (17.08), Możajskiem (7.09), Czirkowem (29.09), Woroneżem (2.10), Wiaźmą (3.11), Krasnem (15.11) i Berezyną (29.11). Za udział w kampanii z 1812 roku odznaczony Krzyżem Kawalerskim Virtuti Militari. W 1813 roku wszedł w skład sformowanego przez gen. Józefa Dąbrowskiego 4. Pułku Ułanów. Uczestniczył w kampanii 1813 r. (obrona Wittenbergi 17-30.04) otrzymując 12.10.1813 Krzyż Kawalerski (nr 41606) Legii Honorowej. Także w bitwach: pod Lipskiem (16-19.10) i Hanau (30.10). Umieszczony został 31.12.1813 w 2. Pułku Ułanów utworzonym w Sedanie z przeznaczeniem na dowódcę 2. Kompanii; wraz z tym z 2. Pułkiem Ułanów walczył pod Craonne (7.03), Arcis-sur-Aube (20.03) oraz St. Dizier (26.03). W dniu 13.02.1815 roku z 2. Pułku Ułanów Księstwa Warszawskiego w stopniu kapitana do 2. Pułku Strzelców Konnych. Po czym odkomenderowany do instrukcji podchorążych jazdy w lutym 1816 roku i w tym samym roku przeznaczony na dowódcę Szkoły Podchorążych Jazdy. Awansował na majora w dniu 26.04.1818 roku (licząc od 22.04). Został dowódcą 1. Dywizjonu. W dniu 26.08.1819 Komisja Rządowa Wojny wydała świadectwo nr 290 o posiadaniu przez Franciszka Czarnomskiego, Krzyża Kawalerskiego Virtuti Militari. Po wstąpieniu na czele swego dywizjonu na przeglądzie całego Wojska Polskiego odbytym 29.8.1822 przed carem Aleksandrem I otrzymał jego pochwałę zawartą w rozkazie dziennym z 30 t.[??]. Za gorliwe wywiązywanie się z pełnionych obowiązków otrzymał w dniu 1.06.1824 roku awans na podpułkownika. Odznaczony kolejno: OSA 2. klasy (5.06.1825), OSA 2. klasy z koroną cesarską (8.07.1829), Znakiem Honorowym 20 lat z dniem 24.05.1830 roku (za 22 lat, 9 miesięcy i 13 dni służby od 11.08.1807 roku). Był żonaty z Proniclencją z domu Krokowską (zm. 28.03.1882 roku), mieli jednego syna. Franciszek Czarnomski zmarł w dniu 7.06.1855 roku w Warszawie, został pochowany na warszawskich Powązkach w kwaterze nr 23.
