Biogram:
Chłusowicz Józef Jerzy,
Ur. dn. 23 III 1772 r. w Słonimiu lub dn. 19 III 1773 r. w Smolinie, lub dn. 19 III 1776 r. w Krynkach.
Syn Andrzeja, rotmistrza woj. trockiego.
Dn. 15 VIII 1792 r. wstąpił do służby wojskowej. Służył 3 lata w Kawalerii Narodowej Wojsk Wielkiego Księstwa Litewskiego. Uczestniczył w Insurekcji Kościuszkowskiej w 1794 r. Mianowany ppor. dn. 17 V 1794 r. Umieszczony w stopniu por. w 1 Legii (1 Batalionu) dn. 4 IV 1798 r.
Przybył do Mantui we Włoszech z Wiednia 29 IV 1798 r. Wyznaczony na kwatermistrza 1 Batalionu i całego korpusu 12 V 1799 r. Awansował na adiutanta-majora 1 Legii dn. 12 VI 1799 r.
Raniony 12 VI 1799 r.
Osiągnął stopień kpt. 3 VII 1799 r.
W 1804 r. przebywał na urlopie w kraju.
Raniony ponownie 14 VII 1806 r., po czym był hospitalizowany w szpitalu w Cremonie. Szpital opuścił w IV 1807 r.
Mianowany szefem 1 Batalionu 1 Pułku Piechoty Legii Nadwiślańskiej 1 VIII 1807 r. Brał udział w kampanii w Hiszpanii w l. 1809-1811, między innymi w bitwie pod Sagunto 25 X 1811 r.
Odznaczony krzyżem kawalerskim Legii Honorowej 29 XII 1809 r.
Awansował na majora "à la suite" dn. 23 VI 1810 r. 23 VI 1810 odznaczony również krzyżem oficerskim Legii Honorowej. Od 1 III dowodził 1 Pułkiem Piechoty. Odznaczony krzyżem kawalerskim Virturi Militari 26 XI 1810 r. Z końcem 1811 r. objął dowództwo 3 Pułku Piechoty. Osiągnął stopień płk. 22 III 1812 r.
Został mu przyznany tytuł Barona Cesarstwa z dotacją 4000 franków dn. 31 III 1812 r.
Osiągnął stopień majora 3 Pułku Szwolażerów Gwardii Cesarstwa 11 VIII 1812 r.
Brał udział w kampanii rosyjskiej 1812 r. Raniony 19 X pod Słonimem, został wzięty do niewoli.
Mianowany szefem sztabowym 1 Dywizji Piechoty 20 I 1815 r.
Dn. 9 XII 1815 r. urlupowany, następnie odkomendrowany z rozkazu cara Aleksandra I do Madrytu 24 X 1816 r., gdzie został dołączony 10 X do poselstwa rosyjskiego przy dworze francuskim.
Odznaczony Orderem Świętej Anny 2 kl. 3 VIII 1818 r., zaś Orderem Świętej Anny z brylantami 13 IV 1819 r.
Został wplątany w intrygi przeciwko Wielkiemu Księciu Konstantemu oraz ambasadorowi rosyjskiemu w Paryżu, Karolowi Andrzejowi Pozzo di Borgo. Pod pozorem przekazania depesz do Warszawy został zwabiony w pułapkę. Przybył do Warszawy w lecie 1824 r. wraz z gen. Józefem Chłopickim oraz Stanisławem Jabłonowskim. Z rozkazu ks. Konstantego aresztowany przez gen. Dmitrija Kurutę i więziony w piwnicy Pałacu Belwederskiego. Dymisjonowany 11 II 1825 r.
Uwolniony w 1828 r. i odesłany na Litwę, gdzie zamieszkał w Słonimiu, bez prawa do opuszczania tej miejscowości, i gdzie zmarł w 1829 r.
