Borgoni Władysław (1785 - 1829) - syn Władysława i Anny z d. Podrożyl, urodzony 2 I w Kulenburgu w Czechach. Służył w armii austriackiej, wzięty do niewoli polskiej, 10 (13) V 1809 r. wstąpił na ochotnika w stopniu podlekarza do 3 Pułku Ułanów. 20 V (1 VIII) tr. przeznaczony został na chirurga 2. klasy (nominacja z 10. V 1810 r.). W czasie wojen napoleońskich brał udział w bitwach pod Raszynem (19 IV 1809), Sandomierzem (27 V 1809), Górą Kalwarią (3 V 1809) oraz Mirem (9 VII 1812), gdzie ranny pałaszem w głowę i pchnięty lancą w bok wzięty został do niewoli. Przebywał w niej do 31 III 1814 r.
Pełnił funkcję lekarza batalionowego w 1 Pułku Ułanów od 1. 1. 1815 do 1818 r. (29 IV 1815 lekarz dywizyjny F. Dybek wystosował do Sejmu wezwanie do natychmiastowego stawienia się w pułku), następnie 13 II 1819 r. przeznaczony w stopniu lekarza batalionowego do pułku organizacji sztabs lekarza 1 Pułku Strzelców Konnych w miejsce osadzonego po wyroku w więzieniu F. W. Lubelskiego. Przeniesiony został w posiadanym stopniu lekarza batalionowego do 3 Kompanii Lekkiej Artylerii Pieszej 1. 11. 1819 (1820 – 23 – 24 – 1829). Zmarł 13 VI 1829 w lazarecie Ujazdowskim w Warszawie.
Miejsce urodzenia:
Kulenburg
Ojciec:
Borgoni Władysław
Matka:
Borgoni Anna z d. Podrożylów
Funkcje wojskowe:
podlekarz, lekarz batalionowy, lekarzy dywizyjny
Indeks osobowy:
Borgoni Władysław
Dybek F.
Jak cytować:
Borgoni Władysław, Materiały biograficzne Zbigniewa Zacharewicza do słownika oficerów wojsk polskich 1815-1831, oprac. zesp. pod red. Adama Świątka, 05.01.2026, www.bazazacharewicza.pl [dostęp: 01.10.2026] [ kopiuj ]
Projekt realizowany w Instytucie Historii Uniwersytetu Jagiellońskiego we współpracy z Fundacją Centrum Dokumentacji Czynu Niepodległościowego w Krakowie. Sfinansowano ze środków Wydziału Historycznego Uniwersytetu Jagiellońskiego.