Biogram:
Chłopicki Józef, generał dywizji,
ur. 19 III 1763 r. w miejscowości Winnica. Syn Franciszka i Marianny z Lenkiewiczów.
Wstąpił do służby wojskowej 14 X 1787 r. w stopniu kadeta w Pułku Piechoty ks. Kaliksta Ponińskiego - 12 Regimentu Pieszego Koronnego. W czasie wojny rosyjsko-tureckiej służył jako ochotnik w armii dowodzonej przez Grigorija Potiomkina. Uczestniczył w szturmie i zdobyciu Oczakowa 17 XII 1788 r. Osiągnął stopień ppor. 2 XII 1789 r.
W VI 1790 r. Chłopicki powrócił do służby w wojsku polskim w stopniu podchorążego. Służył w 10 Regimencie Pieszym Koronnym. Na stopień chorążego awansował 29 III 1791 r., zaś na stopień por. 18 VI. 10 Regiment Pieszy Koronny został w r. 1792 przemianowany na 11 Regiment Pieszy Koronny.
Po drugim rozbiorze Polski Chłopicki wraz ze swym pułkiem wcielony został do wojska rosyjskiego, pod nazwą Mohylowskiego Pułku Muszkieterskiego. Osiągnął stopień ppor. we IX 1793 r. Po wybuchu Insurekcji Kościuszkowskiej zbiegł z wojska rosyjskiego i dołączył do armii polskiej pod koniec powstania. Osiągnął stopień kpt. dn. 8 X 1794 r.
Wyjechał do Włoch, gdzie w stopniu kpt. wstąpił do służby we właśnie tworzonych Legionach Polskich dn. 20 II 1797 r. Został szefem batalionu 14 V 1799 r. Ranny w bitwie pod Trebią dn. 19 VI 1799 r.
Uczestniczył w oblężeniu Pesekiery 29 XII 1800 - 16 I 1801 r.
Brał udział w wojnach napoleońskich, walcząc we Włoszech, Wenecji, Prusach. Awansował na dowódcę 1 Pułku Piechoty Legii Nadwiślańskiej dn. 11 VI 1807 r. Został mianowany gen. brygady 18 VII 1809 r.
Uczestniczył w kampanii hiszpańskiej w l. 1808-1811, brał udział w oblężeniu Zaragozy, gdzie został ranny 4 VIII 1808 r., walczył także w oblężeniu Tortosy w 1810 r. oraz w oblężeniu Saguntu (bitwie pod Saguntem) w dn. 23 X 1811 r.
Uzyskał tytuł Barona Cesarstwa wraz z dotacją 4000 franków 6 VIII 1810 r., co zostało potwierdzone dekretem z 26 XII 1811.
Dn. 20 III 1812 r. został mianowany dowódcą 1 Brygady Dywizji Nadwiślańskiej Wielkiej Armii.
Brał udział w kampanii rosyjskiej w 1812 r., kiedy został raniony pod Możajskiem 10 IX. Powrócił wówczas do Francji na okres rekonwalescencji i urlopu.
Na własne żądanie dymisjonowany 31 XII 1813 r., po tym jak Napoleon nie uwzględnił prośby z dn. 13 XII 1813 r. o awans na stopień gen. dywizji.
Mianowany dowódcą 1 Dywizji Piechoty dn. 20 I 1815 r., następnie 9 III wyznaczony wraz z gen. Janem Nepomucenem Umińskim do klasyfikowania żołnierzy znajdujących się w departamentach poznańskim i bydgoskim, łącznie z udzielaniem im dymisji. Odznaczony Orderem Świętego Stanisława 1. klasy 1 XII 1815 r. Odznaczony Orderem Świętej Anny 1 klasy 17 X 1816 r. (dyplom z dn. 20 X 1816 r.). Urlopowany na 6 miesięcy decyzją z 17 II 1817 r. z uwagi na zły stan zdrowia - dowództwo dywizji przejął gen. Stanisław Potocki. Ponownie dymisjonowany 28 X 1818 r. (decyzja z 11 XII 1818 r.), także z powodu złego stanu zdrowia, z zezwoleniem noszenia munduru.
W X 1823 r. wyjechał z Warszawy do Paryża, lecz na skutek prześladowań Wielkiego Księcia Konstantego zdecydował się na wyjazd do Włoch wraz z małżeństwem Wąsowiczów. We Włoszech przebywał pół roku, zaś po wyjeździe towarzyszy do kraju postanowił powrócić do Paryża. W I 1824 r. nawiązał kontakt z przybyłym z Polski gen. Tomaszem Łubieńskim. Dnia 1 VIII 1824 r. w towarzystwie Leona Majera wyruszył do kraju, gdzie przybył wraz z płk. Józefem Chłusowiczem i Stanisławem Jabłonowskim.
Odznaczony Znakiem Honorowym za okres 25 lat służby dn. 24 V 1830 r.
Zmarł 30 IX 1854 r.
