Biogram:
Chmielewski Ludwik Bartłomiej Tadeusz herbu Wieniawa - oficer Księstwa Warszawskiego, Królestwa Polskiego.
Urodził się 7 I 1788 r. we wsi Brusznie w powiecie Inowrocławskim. Był synem Antoniego-konfederata barskiego, oficera wojsk polskich oraz Weroniki z Kownackich. W grudniu 1806 r. wstąpił do 4 Pułku Piechoty Wojska Polskiego. Dnia 1 I 1807 r. został mianowany podporucznikiem. Następnie, dnia 25. I 1807 wstąpił do 12 Pułku Piechoty Księstwa Warszawskiego, gdzie został mianowany porucznikiem, później - adiutantem, dnia 27 V 1809 r. - majorem oraz kapitanem - 17 VII 1811 r.
W tym czasie brał udział w kampanii z 1807 r., walczył w bitwie pod Friedland mającej miejsce dnia 14 VI 1807 r. Następnie brał udział w kampanii z 1809 r., szczególnie zasłużył się w czasie obrony Torunia mającej miejsce tym samym roku. Pod względem zbrojnych potyczek, istotny był rok 1812. Wówczas wziął udział w bitwie pod Berezyną dnia 28 XI 1812 r. , pod Smoleńskiem - 17 VIII 1812 r. (podczas której został ranny w lewe biodro) Wiaźmą - 03 XI 1812 r., Krasne - 15-18 XI 1812 r.
Jego losy od 14 IX 1813 r. zostały związane z polskim batalionem gwardii, gdzie został mianowany dowódcą 2. kampanii. W roku 1813 wziął udział w bitwie pod Lipskiem mającej miejsce od 16 X 1813 r. do 19 X 1813 r., także w bitwie pod Gabel-18 VIII 1813 r., Lützen-2 V 1813 r., Hanau-30 X 1813 r., Paryżem-30 III 1813 r.
Następnie dnia 1 I 1814 r. został przerzucony do 3 Pułku Eklerów Gwardii w stopniu kapitana (nadliczbowy). W tym czasie dostał się do niewoli, z której został uwolniony 1 V 1814 r. Dnia 4 II 1815 r. widniał już jako członek 4 Pułku Strzelców Pieszych, następnie 22 II 1815 r. został przerzucony do 4 Pułku Ułanów. Dnia 15 VII 1816 r. został odkomenderowany na adjutanta polowego generała brygady J. Weyssenhoffa. Do pułku wrócił 25 II 1819 r. Zaś dnia 11 IV 1819 r. w stopniu majora został przeznaczony do 3 Pułku Ułanów. Dnia 18 X 1820 r. został dowódcą 2 Dywizjonu.
Dnia 26 VIII 1819 r. otrzymał krzyż złoty Virtuti Militari, za kampanię z 1812 r. Dnia 29 VIII 1822 r. otrzymał pochwałę od Aleksandra I.
Dnia 17 XI 1824 r. został urlopowany na 6 tygodni do Frankfurtu nad Odrą. Dnia 25 V 1829 r. został mianowany na stopień podpułkownika. Za 20 lat służby (od dnia 1 I 1807 r.), dnia 14 IX 1830 r. otrzymał Znak Honorowy.
