Biogram:
Brinken v. Brincken Mikołaj Józef (1774-?).
Ur. 1774 r. we wsi Czyżowie w województwie sandomierskim.
Syn Ambrożego.
Dziedzic dóbr Gnojno w powiecie warszawskim.
Wstąpił do pułku nadwornych ułanów królewskich jako towarzysz 1 I 1787 r., został mianowany namiestnikiem 1 IV 1792 r.; został mianowany chorążym z przeniesieniem do 5 Pułku przedniej straży 4 V 1794 r. (w obozie pod Wojczą); nominacja ta z rozkazu Kościuszki została zatrzymana 1 VII 1794 r. (w obozie pod Pracką Wólką).
Otrzymał stopień porucznika w Pułku ułanów królewskich 26 X 1794 r.
Wstąpił do służby w Ministerium Wojny Księstwa Warszawskiego
jako podsekretarz w 1807 r.
Przeszedł do 2 pułku ułanów w stopniu kapitana-kwatermistrza 28 VI 1808 r.
Brał udział w kampaniach: 1792, 1794, 1809, 1812, 1813.
Brał udział w bitwach: Szepetówka 17 VI 1792 r., Dubienka 18 VII 1792 r., Chełm 8 VI 1794 r. (ranny w prawą nogę) Wola 1794 r.,(ranny w lewą rękę) szturm Pragi 4 XI 1794 r. (wzięty do niewoli, w której przebywał 4 lata), Sandomierz 18 V 1813 r., obrona Drezna 7 X -11 XI 1813, przy kapitulacji wzięty do niewoli.
Otrzymał order Virtuti Militari złoty 1813 r. (świadectwo Komisji Rządowej Wojny nr 339-26 VIII 1819 r.).
Przeznaczony na audytora 4 Pułku Strzelców Konnych 1 IV 1815 r.
Od 1 X 1818 r. do 6 V 1819 r. przebywał z rozkazu dowódcy pułku w Warszawie.
Dymisjonowany na własne żądanie 22 X 1819 r.
Ożeniony z Zuzanną z Szamelów, zamieszkałej w Warszawie przy ul. Twardej 1103 (1823 r.).
