Biogram:
Borzęcki Dominik (ur. 1784), uczestnik wojen napoleońskich. Urodził się 14 IV 1784 r. w Dabralen. Syn Tomasza i Marii z d. Skrupska lub Krupska.
Służbę rozpoczął w 1806 r. w 2 Pułku Piechoty Wojsk Księstwa Warszawskiego. Brał udział w kampanii w 1807 r. i tego samego roku został mianowany starszym sierżantem. 13 XII 1807 r. zaciągnął się jako prosty żołnierz do Pułku Szwoleżerów Gwardii. W 1808 r. w Hiszpanii został mianowany porucznikiem a la suite z przeznaczeniem do 1 Pułku Piechoty Ligii Nadwiślańskiej. Brał udział w drugim oblężeniu Saragossy (20 XIII 1808 - 21 II 1809) oraz w bitwach pod Santa Maria (15 VI 1809 r.) i pod Belchite (18 VI 1809 r.). W 1810 r. został mianowany porucznikiem. W tym samym roku dostał się do niewoli, często był przenoszony z miejsca na miejsce, aż amerykański okręt 9 II 1812 r. przywiózł go na Palmy na Mojorce. Przebywał na zamku Bellver, ale 29 VII 1812 r. został odesłany na Ibizę i tam spędził resztę niewoli. 2 V 1814 r. został zwolniony z niewoli. Statkiem angielskim dostał się do Neapolu, a następnie udał się do Genui, gdzie wysiadł na ląd. 18 VIII 1814 r. otrzymał rozkaz udania się na wyspę Pinoza, by pracować tam jako pomocnik kierownika prac inżynieryjnych. Do kraju wrócił w 1815 r., gdzie został umieszczony na reformie w armii Królestwa Polskiego i skierowany na pobyt do departamentu lubelskiego. W 1816 r. otrzymał dymisję.
