Borzęcki Alfons

Biogram:


Borzęcki Alfons (ur. 1799) Urodził się 15 III 1799 r. w miasteczku Paryż w guberni mińskiej. Syn Józefa i Katarzyny z Niepokójczyckich. Przez 4 lata uczęszczał do szkoły Pijrów w Łuzkach w powiecie dziszeńskim. Do wojska wstąpił w 1818 r. na ochotnika do 4 Pułku Piechoty Liniowej. Tego samego roku awansował do stopnia sierżanta. W 1821 r. został mianowany podporucznikiem. Trzykrotnie urlopowany: w 1821 r. na 1 miesiąc do guberni grodzieńskiej i wileńskiej, w 1823 r. ponownie do tych dwóch guberni, tyle że na 2 miesiące oraz w 1826 r. na 2 miesiące do guberni mińskiej i grodzieńskiej. Był komendantem szkoły pływaków. Następnie odkomenderowano go na instruktora do pułku karabinierów stacjonującego w Siemiatyczach i Drohiczynie. Po powrocie był instruktorem dzieci przysłanych z Petersburga. W pułku zajmował się nauką nowo przybyłej młodzieży. 29 XI 1830 był na warcie w koszarach Aleksandryjskich, a dzień później wraz z plutonem zapobiegał rabunkom. Brał udział w powstaniu listopadowym. Brał m.in. udział w bitwach pod Zakrzewiem (14 II 1831 r.), Olszynką Grochowską (25 II 1831 r.), Ostrołęką (26 V 1831 r.), gdzie stał na czele kompanii i w odwrocie z 3 batalionem wyparł ogniem i bagnetem nieprzyjaciela z mostu, następnie wyparł z ufortyfikowanej wsi Kozaków i na otrzymany rozkaz szturmem zdobył wieś, skąd odpierał ataki rosyjskiej jazdy i piechoty, a potem połączył się z pułkiem. Brał udział w obronie Warny (6 - 7 IX 1831 r.). W 1831 r. dosłużył do stopnia majora oraz został oznaczony krzyżem Virtuti Militari (6 VII). 5 X 1831 r. przeszedł do Prus. Oddał się tam dowódcy pułku, który objął nad nim komendę i przybył z nim do Elbląga, a następnie do Tiegenhoffu (dzisiaj Nowy Dwór Gdański). Tam z powodu złego stanu zdrowia przekazał dowództwo nad pułkiem mjr. Święcickiemu, ostatecznie wraz z trzecią kolumną przeszedł przez Lipsk i Frankfurt, by ostatecznie w lutym 1832 r. przebywać już we Francji. Skierowany został do Avignon, następnie do Aurillae (departament Cantal), skąd trafił do Bourbourg (departament Nord). Osiadł ostatecznie w Lille, gdzie później zajmował się wyrobem cukru. W 1844 r. został przyjęty do Towarzystwa Insurekcyjno-Monarchistycznego. W 1830 r. poślubił Franciszkę Pawlińską, z którą miał córkę Wiktorię (ur. 1831 r.)

Miejsce urodzenia:


Paryż (gubernia mińska)

Ojciec:


Borzęcki Józef

Matka:


Borzęcka Katarzyna z d. Niepokójczycka

Funkcje wojskowe:


Z obozu Powązkowskiego skierowany na komendanta szkoły pływaków. Odkomenderowany na instruktora do pułku karabinierów stacjonującego w Siemiatyczach i Drohiczynie. Po powrocie był instruktorem dzieci przysłanych z Petersburga. W pułku zajmował się nauką nowo przybyłej młodzieży. 1830-11-29 warta w koszarach Aleksandryjskich

Funkcje poza służbą wojskową:


W Lille (departament Nord) zajmował się wyrobem cukru 1844-01-21 członek Towarzystwa Insurekcyjno-Monarchistycznego

Żona:


Borzęcka Franciszka z d. Pawlińska

Dzieci:


Borzęcka Wiktoria

Indeks osobowy:


Borzęcka Franciszka z d. Pawlińska Borzęcka Katarzyna z d. Niepokójczycka Borzęcka Wiktoria Borzęcki Alfons Borzęcki Józef Niepokójczycka Katarzyna - zob. Borzęcka Katarzyna z d. Niepokójczycka Pawlińska Franciszka - zob. Borzęcka Franciszka z d. Pawlińska

Indeks geograficzny:


Aurillae Bourbourg Dębe Wielkie Dobre Drohiczyn Elbląg Frankfurt Grochów Lille Lipsk Łączka Łuzki Ostrołęka Paryż (gubernia mińska) Petersburg Rutki Tiegenhoff (Nowy Dwór Gdański) Warna Zakrzew Siemiatycze

Jak cytować:

Borzęcki Alfons, Materiały biograficzne Zbigniewa Zacharewicza do słownika oficerów wojsk polskich 1815-1831, oprac. zesp. pod red. Adama Świątka, 05.01.2026, www.bazazacharewicza.pl [dostęp: 01.10.2026] [ kopiuj ]

Napisz do nas

captcha

Projekt realizowany w Instytucie Historii Uniwersytetu Jagiellońskiego we współpracy z Fundacją Centrum Dokumentacji Czynu Niepodległościowego w Krakowie. Sfinansowano ze środków Wydziału Historycznego Uniwersytetu Jagiellońskiego.

              Materiały biograficzne Zbigniewa Zacharewicza