Wojciech Łaszewski (1780-?), podoficer armii koronnej, oficer armii pruskiej, Księstwa Warszawskiego i Królestwa Polskiego. Urodził się 30 I 1780 r. w Warszawie jako syn Antoniego Łaszewskiego, majora Gwardii Pieszej Koronnej i pułkownika armii Księstwa Warszawskiego. 1 VI 1790 r. wstąpił do regimentu Gwardii Pieszej Koronnej w stopniu kadeta. 6 XI 1792 r. awansował na podchorążego, a następnie 21 V 1794 r. na chorążego w obozie pod Borkowem. 7 XI 1794 r., po zdobyciu Pragi, dostał się do niewoli. 21 I 1799 r. wstąpił do armii pruskiej w stopniu chorążego do 1 Pułku Piechoty gen. Johanna Ernsta von Kunheima. 12 V 1799 r. został podporucznikiem. Uczestniczył w kampanii 1806 r. Podczas zdobycia Lubeki 6 XI 1806 r. dostał się do niewoli francuskiej, po czym został zwolniony i powrócił do kraju. 8 IV 1807 r. został zwolniony z armii pruskiej. 22 IX 1807 r. wstąpił do 8 Pułku Piechoty Księstwa Warszawskiego w stopniu porucznika. 23 I 1808 r. został kapitanem. Uczestniczył w bitwie pod Raszynem 19 IV 1809 r. Dnia 1 I 1810 r. otrzymał Krzyż Kawalerski Virtuti Militari (nr 1978 lub 1988). Od 13 VII 1812 r. był szefem batalionu z przeznaczeniem do 22 Pułku Piechoty Księstwa Warszawskiego. 1 VIII 1812 r. został przeniesiony do 21 Pułku Piechoty. Będąc w szpitalu w Wilnie w grudniu 1812 r., dostał się do niewoli rosyjskiej. 4 II 1815 r. z 21 Pułku Piechoty Księstwa Warszawskiego został przeniesiony w stopniu majora do 3 Pułku Strzelców Pieszych Królestwa Polskiego. 16 II 1816 r. awansował na podpułkownika (licząc od 23 I 1808 r.). Został dowódcą II Batalionu, a następnie dowódcą pułku od 2 XII 1818 r. Dnia 7 VI 1819 r. zawieszono go w dowództwie pułku z powodu niewywiązywania się z obowiązków dowódcy i obniżania poziomu wyszkolenia pułku. 7 VII 1819 r. został skierowany na reformę, a następnie 30 X 1819 r. do służby nieliniowej. W 1823 r. przebywał w Kielcach, nadzorując spis wojskowy przeprowadzany w województwie krakowskim. 7 IX 1823 r. został mianowany dowódcą Korpusu Pociągu w miejsce mjr. Józefa Albrechta. 14 IX 1830 r. otrzymał Znak Honorowy za 20 lat służby na przedstawienie z dnia 24 V 1830 r. za 21 lat, 8 miesięcy i 3 dni służby, licząc od 21 IX 1808 r.
Bibliografia:
Archiwalia | Archiwum Główne Akt Dawnych - Komisja Rządowa Wojny | 69 c, k. 25-26; 353, k. 2-4
Źródła drukowane | Akty Powstania Kościuszki, t. 3: Korespondencja Najwyższego Naczelnika. Protokóły patentów. Akces do powstania narodowego, [wyd. Włodzimierz Dzwonkowski, Emil Kipa, Roch Morcinek], Wrocław 1955 | s. 134
Źródła drukowane | Przepisy o znaku honorowym, niemniéy lista imienna generałow, officerów wyższych i niższych, oraz urzędnikow woyskowych, tak w służbie będących, jako też dymissyonowanych, znakiem honorowym ozdobionych w roku 1830, Warszawa 1830 |
Czasopisma | "Gazeta Warszawska" | 1812, dodatek do nr. 89 z 7 XI
Opracowania | Boniecki Adam, Reiski Artur, Herbarz polski, t. 15: Liwscy-Łopuscy, Warszawa 1912 | s. 232
Starsi oficerowie | szef batalionu piechoty (chef de bataillon) / szef szwadronu jazdy (chef d'escadron) / major | 04.02.1815
Starsi oficerowie | podpułkownik | 23.01.1816
Odznaczenia:
Królestwo Polskie (1815-1831) | Znak Honorowy za Długoletnią i Nieskazitelną Służbę | za 20 lat służby wojskowej | 14.09.1830
Księstwo Warszawskie (1806-1815) | Order Wojskowy Księstwa Warszawskiego (Virtuti Militari) | III klasa (Krzyż Kawalerski) | 01.01.1810
Indeks osobowy:
Albrecht Józef;
Łaszewski Antoni
Łaszewski Wojciech;
Kunheim Johann Ernst von;
Indeks geograficzny:
Borków;
Kielce;
Lubeka;
Praga (Warszawa);
Raszyn;
Warszawa;
Wilno;
Kartoteka:
K02 (Królestwo Polskie K-Pol); 1
Jak cytować:
Łaszewski Wojciech, Materiały biograficzne Zbigniewa Zacharewicza do słownika oficerów wojsk polskich 1815-1831, oprac. zesp. pod red. Adama Świątka, 25.06.2026, www.bazazacharewicza.pl [dostęp: 01.10.2026] [ kopiuj ]
Projekt realizowany w Instytucie Historii Uniwersytetu Jagiellońskiego we współpracy z Fundacją Centrum Dokumentacji Czynu Niepodległościowego w Krakowie. Sfinansowano ze środków Wydziału Historycznego Uniwersytetu Jagiellońskiego.
