Cedrowski Antoni (1769-1856). Urodził się 29 III 1769 r. w parafii Ciążeń w poznańskim.
Służbę wojskową rozpoczął w 1789 r. Odbył kampanie lat 1792 i 1794. W 1792 r. został mianowany porucznikiem, a 28 VII 1794 r. kapitanem milicji pieszej województwa rawskiego. Dowodził pułkiem piechoty sformowanym przez gen. Stanisława Woyczyńskiego. W służbie znajdował się do 1 XII 1794 r. Towarzyszył braciom Wilhelmowi i Karolowi Fiszerom, majorom armii kościuszkowskiej w ich podróży do Legionów. W Dreźnie rozmyślił się ze wstąpienia do Legionów i pozostał w tym mieście. Został członkiem klubu drezdeńskiego. Wstąpił do służby 20 XII 1806 r. w stopniu szefa szwadronu z przeznaczeniem na adiunkta sztabu gen. Jana Henryka Dąbrowskiego obejmując następnie obowiązki jego adiutanta polowego. Odbył kampanię 1806/1807. Był ranny w głowę w czasie wypadów Prusaków z obleganego Gdańska 26 III 1807 r. Odznaczył się pod Friedlandem (Frydlandem, Prawdinskiem) (14 VI 1807 r.). 6 III 1808 r. został odznaczony krzyżem kawalerskim Virtuti Militari (nr 561) w załatwieniu wystąpienia księcia Józefa Poniatowskiego z 4 XII 1807 r., za odznaczenie się w czasie oblężenia Gdańska. Przed wybuchem wojny 1809 r. pełnił służbę adiutancką przy gen. Dąbrowskim. W dniu 24 IV 1809 r. postąpił na pułkownika. 11 V 1809 r. stoczył pod Ślesinem pierwszą pomyślną potyczkę oddziału przez siebie prowadzonego, a złożonego z 160 piechoty liniowej, 40 strzelców pieszych i 70 jazdy z trzema sztandarami huzarów austriackich. 16 V 1809 r. został przeznaczony na szefa sztabu 3 Legii, a 23 XI 1809 r. na szefa sztabu 2 Dywizji. Wziął udział w kampanii 1812 i 1813. W czasie kampanii 1813 r., podczas marszu przez Austrię, dostał się do niewoli nieprzyjacielskiej. Był dwukrotnie ranny. 11 VI 1814 r. gen. J.H. Dąbrowski mianował go komendantem departamentu krakowskiego w stopniu pułkownika. W okresie 6 XII 1815 – 6 IV 1817 był w majorem placu twierdzy Zamościa. 1 V 1817 r. został dymisjonowany z pozwoleniem noszenia munduru z powodu przejścia do służby cywilnej. Został bowiem mianowany przez cesarza Aleksandra I prezesem Komisji Województwa Podlaskiego. 26 IV 1818 r. został odznaczony Orderem Świętego Stanisława 2 klasy. 4 II 1823 r. został uwolniony na własne żądanie i zastąpiony przez Joachima Starkalskiego, komisarza obwodu ostrołęckiego. Przeprowadzona w 1823 r. kontrola Komisji Rządowej Przychodów i Skarbu wykazała popełnienie szeregu nadużyć finansowych przez Cedrowskiego i tolerowanie nadużyć dokonanych przez innych (protokół zespołu kontrolnego z 12 V 1824 r.).
Zmarł 2 VI 1856 r. w Potworowie (radomskie).
Z małżeństwa z Amelią (lub Anielą) Przyszychowską miał córkę Marię. Żona Cedrowskiego również zmarła w Potworowie.
Miejsce urodzenia:
Ciążeń
Funkcje wojskowe:
1794-07-28 - kapitan milicji pieszej województwa rawskiego
dowódca pułku piechoty sformowanej przez gen. Stanisława Woyczyńskiego;
1806 - adiutant polowy gen. Jana Henryka Dąbrowskiego;
1809-05-16 - szef sztabu 3. Legii;
1809-11-23 - szef sztabu 2. dywizji;
1810-03-20 - szef sztabu 17. dywizji wielkiej armii;
1814-06-11 - komendant departamentu krakowskiego;
1815-12-06 - 1817-04-06 - major placu twierdzy Zamościa
Funkcje poza służbą wojskową:
1817-04-06 - prezes Komisji Województwa Podlaskiego
Miejsce pogrzebu:
Potworów
Żona:
Cedrowska Amelia (Aniela) z d. Przyszychowska
Dzieci:
Cedrowska Maria
Indeks osobowy:
Aleksander I, Cedrowski Antoni, Cedrowska Amelia (Aniela) z d. Przyszychowska, Cedrowska Aniela z d. Przyszychowska - zob. Cedrowska Amelia (Aniela) z d. Przyszychowska,Przyszychowska Amelia - zob. Cedrowska Amelia (Aniela) z d. Przyszychowska Przyszychowska Aniela - zob. Cedrowska Amelia (Aniela) z d. Przyszychowska, Dąbrowski Jan Henryk, Fiszer Karol, Fiszer Wilhelm, Poniatowski Józef, Starkalski Joachim, Woyczyński Stanisław,
Cedrowski Antoni, Materiały biograficzne Zbigniewa Zacharewicza do słownika oficerów wojsk polskich 1815-1831, oprac. zesp. pod red. Adama Świątka, 05.01.2026, www.bazazacharewicza.pl [dostęp: 01.10.2026] [ kopiuj ]
Projekt realizowany w Instytucie Historii Uniwersytetu Jagiellońskiego we współpracy z Fundacją Centrum Dokumentacji Czynu Niepodległościowego w Krakowie. Sfinansowano ze środków Wydziału Historycznego Uniwersytetu Jagiellońskiego.