Lulewicz Ignacy (1792-1846), oficer armii Księstwa Warszawskiego i armii Królestwa Polskiego. Urodził się w 1792 r. w Warszawie jako syn Jerzego i Józefy. 11 IX 1812 r. wstąpił do 22 Pułku Piechoty Księstwa Warszawskiego. 14 IX 1812 r. awansował na podporucznika. Uczestniczył w kampanii 1812 r. Brał udział w bitwie pod Kojdanowem (15 XI). 11 III 1815 r. przeszedł z 22 Pułku Piechoty Księstwa Warszawskiego w stopniu podporucznika na adiutanta polowego gen. bryg. Ksawerego Niesiołowskiego. 31 V 1816 r. przeszedł do 4 Pułku Strzelców Pieszych Królestwa Polskiego z pozostawieniem przy pełnionych obowiązkach. 4 IX 1816 r. został adiutantem polowym gen. bryg. Hipolita Falkowskiego. 28 III 1818 r. był urlopowany na 30 dni do guberni grodzieńskiej i mińskiej. 8 I 1820 r. został adiutantem polowym gen. bryg. Franciszka Morawskiego. 17 V 1821 r. wrócił do 4 Pułku Strzelców Pieszych. 17 VI 1821 r. został odkomenderowany do pełnienia obowiązków adiutanta szefa sztabu obozów letnich pod Warszawą płk. Tomasza Siemiątkowskiego. 30 IX 1821 r. był urlopowany na 3 miesiące do guberni grodzieńskiej, wileńskiej i mińskiej. 9 I 1822 r. został zdymisjonowany na własne żądanie. Zmarł w XI 1846 r. w Nowogródku.
Bibliografia:
Źródła drukowane | Rocznik Wojskowy Królestwa Polskiego | 1917
Lulewicz Ignacy, Materiały biograficzne Zbigniewa Zacharewicza do słownika oficerów wojsk polskich 1815-1831, oprac. zesp. pod red. Adama Świątka, 27.07.2026, www.bazazacharewicza.pl [dostęp: 01.10.2026] [ kopiuj ]
Projekt realizowany w Instytucie Historii Uniwersytetu Jagiellońskiego we współpracy z Fundacją Centrum Dokumentacji Czynu Niepodległościowego w Krakowie. Sfinansowano ze środków Wydziału Historycznego Uniwersytetu Jagiellońskiego.