Biogram:
Baldauf Franciszek Ksawery (1775-1858) lekarz Legionów Polskich, wojsk Królestwa Sardynii, Księstwa Warszawskiego i Królestwa Polskiego. Urodził się 4 VIII 1775 r. we wsi Simmerberg w Bawarii. Po ukończeniu szkoły medycznej w Strasburgu studiował na Wydziale Lekarskim Uniwersytetu w Pawii. Wstąpił do wojska Królestwa Sardynii jako podchorąży-lekarz. 1 IX 1794 r. otrzymał tytuł doktora chirurgii. W 1797 r. zaciągnął się na ochotnika w stopniu chirurga do 1 Legii Polskiej we Włoszech. W 1798 r. służył w 6 batalionie w stopniu chirurga III klasy. 29 VII 1799 r. dostał się do niewoli przy kapitulacji Mantui. Po uwolnieniu wrócił do służby w Legii. Umieszczony został w 3 Batalionie 2 Legii w Fort Barreau 27 XI 1799 r. Przeznaczony 8 XII 1801 r. do 3 Batalionu 1 Półbrygady Polskiej dowództwa Józefa Grabińskiego. 1 II 1807 r. wstąpił na stopień chirurga 2 klasy w 1 Pułku Piechoty Legii Polsko-Włoskiej. 15 VII 1807 r. mianowany sztabschirurgiem 7 Pułku Piechoty Francuskiej. Przeniesiony do 3 Pułku Piechoty Legii Nadwiślańskiej z zatwierdzeniem 20 VI 1808 r. stopnia sztabschirurga. Przeszedł do 1 Pułku Piechoty Legii Nadwiślańskiej po jej reorganizacji 7 XI 1808 r. 31 III 1812 r. został Kawalerem Cesarstwa z donacją 500 ?. W 1814 r. służył w Pułku Piechoty Legii Nadwiślańskiej. Przeznaczony został w stopniu sztabschirurga do szwadronów Instrukcyjnych Strzelców Konnych 1 XII 1814 r. Przeniesiony do Szwadronu Instrukcyjnego Ułanów 28 II 1815 r. Umieszczony w Szwadronach Wzorcowych Strzelców Konnych 1 III 1815 r. 25 V 1816 r. mianowany został lekarzem dywizyjnym w 1 Dywizji Piechoty. 25 III 1818 r. odkomenderowano go do tymczasowego pełnienia obowiązków lekarza naczelnego Wojska Polskiego. 25 VI 1820 r. wrócił na poprzednie stanowisko lekarza do 1 Dywizji Piechoty. 27 III 1830 r. został uwolniony przez Komisję Rządzącą Wojny na własne żądanie z pensją i pozwoleniem noszenia munduru dekretowaną w wysokości 4.035,28 złotych polskich rocznie (pobieraną w latach 1831-1832 z kasy głównej Komisji Województwa Mazowieckiego w Warszawie). Brał udział w następujących kampaniach: w 1799 r. we Włoszech, w latach 1806-1807 w Austrii, w 1807 r. w Hiszpanii i w latach 1812-1814 w Rosji. 22 III 1812 r. odznaczony został Krzyżem Kawalerskim Legii Honorowej. Otrzymał też 17 X 1819 r. Order św. Włodzimierza (odznaczony przez cara Aleksandra I) oraz Krzyż Kawalerski Virtuti Militari. 1 VIII 1819 r. Komisja Rządowa Wojny patentem nr 136 potwierdziła posiadanie krzyża VM. 24 V 1830 r. otrzymał Znak Honorowy za 30 lat służby (32 lata, 5 miesięcy i 22 dni). Mieszkał przy ul. Mazowieckiej w 1352. Był członkiem Warszawskiego Towarzystwa Lekarskiego. Zmarł 9 IV 1858 r. w Warszawie, pozostawił córki, zięciów i wnuki.
