Biogram:
Kuncewicz Mateusz Ignacy (1791-?), żołnierz w służbie francuskiej, oficer armii Księstwa Warszawskiego i armii Królestwa Polskiego. Urodził się 16 X 1791 r. we wsi Samojłowicze/Samogłowice na Litwie lub 21 IX 1792 r. w powiecie grodzieńskim. 1 XI 1809 r. wstąpił na ochotnika jako żołnierz do 1 Pułku Jazdy wojsk galicyjsko-francuskich. 28 XII 1809 r. został przeniesiony do 7 Pułku Ułanów Księstwa Warszawskiego. 10 X 1810 r. awansował na kaprala, a 3 XII 1811 r. na sierżanta. Od VIII 1812 r. służył w 3 Pułku Szwoleżerów Gwardii w służbie francuskiej. W IX 1812 r. postąpił na wachmistrza. W kampanii 1812 r. uczestniczył w bitwie w Słonimie (19/20 X 1812 r.), gdzie został ranny cięciem pałasza w głowę i pchnięciem lancy w prawą nogę oraz trafił do niewoli 20 X 1812 r., w której przebywał dwa i pół roku. 8 II 1815 r. wstąpił w stopniu starszego wachmistrza do 4 Pułku Ułanów Królestwa Polskiego. 17 VII 1820 r. otrzymał stopień podporucznika
z przeznaczeniem na adiutanta pułku, którą to funkcję pełnił do 1821 r. 18 X 1828 r. był urlopowany na 45 dni do guberni podolskiej, a 27 XI 1828 r. otrzymał prolongatę o 30 dni. 24 I 1830 został porucznikiem z przeznaczeniem do 1 Pułku Strzelców Konnych.
