Biogram:
Lenkiewicz Piotr Paweł (1777-1819), oficer armii francuskiej i armii Królestwa Polskiego. Urodził się 29 VI 1777 r. w Dąbroszynie w powiecie konińskim albo w Warszawie jako syn Jana i Wiktorii. W 1790 r. wstąpił jako ochotnik do wojska koronnego do 2 Brygady Kawalerii Narodowej. Brał udział w wojnie w obronie konstytucji w 1792 r., walcząc przeciw Rosji, oraz w insurekcji kościuszkowskiej w 1794 r. 6 VI 1794 r. został ranny w bitwie pod Szczekocinami. 30 XI 1796 r. rozpoczął służbę w 1 Legii Polskiej w stopniu sierżanta. W 1796 r. walczył przeciw Austrii. 1 VI 1797 r. otrzymał awans na stopnień podporucznika. 5 X 1797 r. został przedstawiony do zatwierdzenia przez Napoleona Bonapartego z Mestre w stopniu porucznika w 2 Batalionie 1 Legii Polskiej. Tego samego dnia uzyskał aprobatę, natomiast awans otrzymał 5 XI 1797 r. 1 I 1799 r. odznaczył się między Fondi a Itri a 6 I 1799 r. został przeniesiony do Pułku Jazdy w 2 Legii Polskiej. Przy reorganizacji pułku w Gaecie 12 II 1799 r. służył jako porucznik w 2 Kompanii 2 Szwadronu. Do czasu potwierdzenia przez rząd cisalpiński był prowadzony w kontrolach jako porucznik 2 Batalionu. 25 IX 1799 r. w Campofreddo został porucznikiem 3 Kompanii Jazdy. 10 I 1800 r. awansował na stopień kapitana. 21 V 1800 r. został kapitanem 7 Batalionu. Wziął udział w ataku na baterię St. André pod Istri w Neapolu oraz w oblężeniu Peschiery, gdzie w trakcie odpierania wycieczki został ciężko ranny. Okres rekonwalescencji spędził w Pizie. 30 XII 1800 r. był nadal kapitanem w Legii. 8 XII 1801 r. został zreformowany jako kapitan 2 Półbrygady. 9 II 1802 r. został skierowany przez gen. Jana Henryka Dąbrowskiego do Aleksandra Rożnieckiego do Reggio w stopniu kapitana à la suite. 13 II 1802 r. został przedstawiony przez gen. Rożnieckiego na kapitana. 18 VIII 1802 r. został oficjalnie przeniesiony do jazdy. Od VI do IX 1805 r. brał udział w kampanii we Włoszech, w tym w wyprawie do Królestwa Neapolu. W 1806 r. walczył przeciwko Prusom. W latach 1807-1811 uczestniczył w kampanii w Hiszpanii, gdzie służył w 2 Pułku Ułanów Nadwiślańskich. 29 V 1808 r. został odznaczony orderem Legii Honorowej (nr 21480). Wziął udział w oblężeniu Saragossy (15 VI 1808 - 13 VIII 1808) oraz walczył pod Tudelą. 28 XII 1809 r. został szefem nadliczbowego szwadronu w Pułku Ułanów Nadwiślańskich. W 1811 r. był dowódcą zakładu pułku w Sedanie. Tego samego roku został odznaczony Krzyżem Kawalerskim Virtuti Militari. Następnie został komendantem zakładu pułku w Sedanie. Pod koniec 1812 r. udał się do Bajonny, gdzie z końcem I 1813 r. objął komendę nad 7 Pułkiem Szwoleżerów-Lansjerów, wracającym z Hiszpanii i doprowadził go do Sedanu. 21 V 1813 r. przyprowadził pułk pod Budziszyn. 27 IX 1813 r. został szefem szwadronu w 7 Pułku Szwoleżerów-Lansjerów. W 1814 r. zamieszkał w Clermont, w departamencie de l'Oise. 2 II 1815 r. przeszedł z Pułku Piechoty Nadwiślańskiej do 3 Pułku Piechoty Liniowej Królestwa Polskiego w stopniu majora. 24 XII 1815 r. otrzymał awans na stopień podpułkownika. 4 I 1816 r. został przeniesiony do 2 Pułku Piechoty Liniowej. 31 V 1816 r. był urlopowany na 28 dni. 28 II 1817 r. został przydzielony do 9 Kompanii Korpusu Weteranów Czynnych. Zmarł 13 VI 1819 r.
