Biogram:
Kulpiński Ignacy herbu Kulpiński (1769 - przed 1840), żołnierz armii koronnej, oficer wojskach francuskich, Legii Nadwiślańskiej oraz Królestwa Polskiego. Urodził się 16 VIII 1769 r. w Lublinie (województwo lubelskie) lub 30 VII 1763 r. we wsi Bychawka (parafia Bychawa) jako syn Adama Kulpińskiego. 15 III 1782 r. wstąpił do wojska koronnego jako kadet, walczył w kawalerii. Uczestniczył w wojnie polsko-rosyjskiej w 1792 r., awansując 24 VIII 1782 r. na podporucznika, i w insurekcji kościuszkowskiej w 1794 r. 27 II 1807 r wstąpił do formowanego w służbie Francji 1 Pułku Huzarów Polskich Jana Nepomucena Sułkowskiego w stopniu porucznika. 24 IX 1808 r. przeniesiony został w tymczasowo nadanym stopniu porucznika przez księcia Józefa Poniatowskiego do 1 Pułku Piechoty Legii Nadwiślańskiej. Został umieszczony w zakładzie Legii Nadwiślańskiej w Sedanie, skąd w 1809 r. przeszedł do Hiszpanii i umieszczony został w stopniu podporucznika à la suite w 1 Pułku Piechoty. W kampanii w Hiszpanii brał udział w oblężeniu Saragossy od (20 XII 1808 r. do 21 II 1809 r.), w bitwach i potyczkach m.in.: pod Maria (15 VI 1809 r.), Belchite (18 VI 1809 r.), Vileil (16 II 1810 r.), Leridą (13 IV 1810 r.), oblężeniu małej twierdzy Mequinenza (14 V 1810 r., a opanowanej 3 VI 1810 r.). W 1810 r. przeznaczony został do 4 Kompanii Fizylierów 2 Batalionu. Postąpił na porucznika 5 III 1811 r. z ważnością od 24 IX 1808 r. Bił się w bitwach pod Saguntem (28 X 1811 r.), Chera, Ponzol oraz uczestniczył w przeprawie przez Pavala Viar koło Walencji. 9 VI 1812 r. uzyskał stopień kapitana w 3 Batalionie. W wyprawie na Moskwę uczestniczył w bitwach pod Smoleńskiem (17 VIII 1812 r.), Możajskiem (7 IX 1812 r.), Tarutino (18 X 1812 r.) i nad Berezyną (28 XI 1812 r.). Po przybyciu do Niemiec w 1813 r. znajdował się w obronie Szpandawy (1-24 IV 1813 r.). 11 VII 1813 r. został przeniesiony do 149 Pułku Piechoty Liniowej wojska francuskiego. Z pułkiem tym walczył pod Goldberg (23 VIII 1813 r.), Löwenberg (29 VIII 1813 r.) i Lipskiem (16-19 X 1813 r.). 16 XII 1813 r. został odesłany do zakładu Pułku Nadwiślańskiego w Sedanie lub pułku w Wesel. Powrócił do wojska polskiego z uwagi na zupełny brak znajomości języka francuskiego. 18 XII 1816 r. umieszczony został w Korpusie Inwalidów i Weteranów Królestwa Polskiego jako kapitan 1 Kompanii (dowódca oddziału w Warszawie). 1 IX 1819 r. otrzymał świadectwo Komisji Rządowej Wojny na posiadanie Krzyża Złotego Virtuti Militari. 6 II 1825 r. został zdymisjonowany z powodu złego stanu zdrowia w stopniu majora z pensją i pozwoleniem noszenia munduru. Był po raz pierwszy ożeniony z Anielą z Usarzewskich, z którą miał dwóch synów: Jana Nepomucena Dezyderego oraz Jana Kantego Bartłomieja. W 1840 wdowa po nim Katarzyna pobierała pensję emerytalną 600 zł (Kasa Mazowiecka).
