Biogram:
Kuśniewicz (Kuźniewicz) Grzegorz (1787-?), podoficer armii Księstwa Warszawskiego i oficer armii Królestwa Polskiego. Urodził się w 1787 r. w Kamieńcu Podolskim jako syn Jana. 5 VI 1809 r. wstąpił jako żołnierz do 6 Pułku Jazdy Galicyjsko-Francuskiej. Od 28 XII 1809 r. służył w 15 Pułku Ułanów Księstwa Warszawskiego. W kampanii 1809 r. uczestniczył, walcząc w bitwach po Zaleszczykami, Tarnopolem (9 i 10 VII), Wieniawką (17 VII) i Chorostkowem, gdzie został cięty pałaszem w lewą ręką. Leczył się w Monasterzyskach. 18 III 1810 r. awansował na kaprala, a 18 III 1812 r. na sierżanta. Brał udział w kampanii w 1812 r. Walczył pod Mirem (9 i 10 VII), Romanowem (14 VII) i Berezyną (28 XI), gdzie został ranny kartaczem w lewą nogę. 20 V 1813 r. został przeniesiony do 4 Pułku Ułanów. Brał udział w kampanii 1813 r., walcząc w bitwie pod Wittenbergą, gdzie został postrzelony kulą karabinową w prawe ramię i pchnięty piką w brzuch, oraz pod Jüterbog (6 IX), gdzie dostał się do niewoli pruskiej, w której przebywał 15 miesięcy. Po powrocie do kraju umieszczony został 16 II 1815 r. w stopniu podoficera w 1 Pułku Strzelców Konnych armii Królestwa Polskiego. 21 XI 1820 r. przeniesiono go do Korpusu Żandarmerii. 11 X 1830 r. został mianowany z wachmistrza podporucznikiem z umieszczeniem w Korpusie Inwalidów i Weteranów i z przeznaczeniem do 4 Kompanii 2 Batalionu Weteranów.
