Biogram:
Kozakowski Franciszek Antoni (1786-?) oficer wojsk Księstwa Warszawskiego i Królestwa Polskiego. Urodził się 13 VI 1786 r. we wsi Antonowice (gubernia wileńska) jako syn Michała, sędziego grodzkiego kowieńskiego i Zofii z Wołodkiewiczów vel Wołodkowiczów. Wszedł do służby nominalnie na chorążego do kawalerii narodowej wojsk Wielkiego Księstwa Litewskiego 30 X 1793 r. Wyszedł z wojsk 17 XI 1794 r. Wszedł do służby na sierżanta do Pułku Artylerii Pieszej (dowództwa pułkownika Stanisława Potockiego) 5 XII 1806 r. Mianowany podporucznikiem 5 Pułku Piechoty (po zawinięciu Pułku Artylerii Pieszej) 12 XII 1806 r. Awansowany na porucznika 16 III 1807 r. Przeniesiony do 1 Pułku Piechoty z przeznaczeniem na kwatermistrza 7 V 1807 r. Dymisjonowany 9 VI 1807 r. Wraca do służby na kapitana 13 Pułku Piechoty 5 VII 1809 r. Służył w 3 batalionie. Dostał się do niewoli 25 XI 1813 r. (przebywał w niej do 14 IV 1814 r.). Brał udział w następujących kampaniach: 1806-1807, 1809, 1812, 1813. Brał udział w następujących bitwach i potyczkach: 1807 r. - Ostrołęka ([8 II)] , Wały (5 V), Ruda (12 V), Mława (X), Koty, Jankowiec; 1809 r. - Kozienice, Magnuszew, Puławy (gdzie dowodził oddziałem złożonym z dwóch kompanii 13 Pułku Piechoty i dwóch oddziałów różnej broni pod ogólną komendą Gabriela Czarnieckiego, szefa Szwadronu 8 Pułku Ułanów i generała Andrzeja Karwowskiego); 1812 r. - Pawłowice ([9 VII]), Dubienka ([9 VII]), Horodło, Uściług, Kryłow; 1813 r. - oblężenie Zamościa ([22 I] - 25 XI), podczas którego 23 II z powodzeniem, dowodząc dwoma kompaniami, starł się z nieprzyjacielem pod Wysokiem, a 4 IV dowodził m. in. w urządzonej wycieczce pod Płoskie w celu zdobycia baterii artylerii. Odznaczony został Virtuti Militari kawalerii 26 XI 1812 r. i Legią Honorową kawalerii 1 VII 1814 r. Z 13 Pułku Piechoty Księstwa] Warszawskiego w stopniu kapitana przeszedł do Kwatermistrzostwa Generalnego 22 I 1815 r. Został odkomenderowany do Dywizji Gwardii 22 VI 1815 r. Urlopowany na 28 dni do Gdańska 4 I 1816 r. Urlopowany na 1 miesiąc do guberni wileńskiej 13 X 1817 r. Prolongował urlop do 15 I 1818 r. w guberni wileńskiej 25 XI 1817 r. Mianowany podpułkownikiem 22 III 1818 r. Urlopowany na 1 miesiąc do guberni wileńskiej 17 XI 1818 r. Otrzymał Order Świętego Włodzimierza 4 klasy 21 X 1820 r. Urlopowany na 45 dni do guberni wileńskiej 26 II 1825 r. Mianowany pułkownikiem 24 V 1829 r. Otrzymał Znak Honorowy za 20 lat służby 24 V 1830 r. (21 lat, 1 miesiąc i 19 dni służby tj. od 5 IV 1809 r.).
