Biogram:
Kowański Jan (1789-?) oficer wojsk francuskich, Księstwa Warszawskiego i Królestwa Polskiego. Urodził się 7 VI 1789 r. we wsi Grabowie w Księstwie Poznańskim. Był synem Józefa. Wstąpił na ochotnika jako żołnierz do powstania łęczyckiego 6 V 1809 r. Mianowany kapralem 28 VIII 1809 r. Po rozwiązaniu formacji powstańczych wcielony do 2 Pułku Huzarów Galicyjsko-Francuskich (10 Pułk Huzarów) 1 X 1809 r. Mianowany sierżantem 1 IV 1810 r. Brał udział w następujących kampaniach i potyczkach: 1809 r. (Jedlińsk - 9 VI, Żarnowiec - [11 VII], Pińczów - 29 VII), 1812 r. (Święciany, Smoleńsk - 17 VIII, Możajsk - 7 IX, Rożestwiennoje - 18 X, Troki - XII, gdzie pchnięty piką dwukrotnie w prawy bok oraz raz w lewe udo wzięty był do niewoli. Przebywał na leczeniu w mieście Opsk, a następnie został odstawiony na Kaukaz i wcielony do Wołogodskiego Pułku Muszkieterów (dowódcą był pułkownik Petrykow) i w 1814 r. uczestniczył w walkach przeciw Czerkiesom. Po powrocie do kraju umieszczony w Szwadronach Wzorcowych Strzelców Konnych 18 V 1815 r. Do Szwadronu Strzelców Konnych Gwardii dołączył 20 VI 1815 r. Przeniesiony do Pułku Strzelców Konnych Gwardii 27 IX 1817 r. Mianowany podchorążym 10 IV 1822 r. z pozwoleniem noszenia srebrnego falcechu. Mianowany podporucznikiem do Korpusu Inwalidów i Weteranów (2 Kompania Weteranów) 30 I 1825 r. Do korpusu przybył 18 II 1825 r. Służył w Kielcach.
