Biogram:
Kowalewski Wincenty (1772-?) oficer wojsk rosyjskich, Księstwa Warszawskiego i Królestwa Polskiego. Urodził się 18 VIII 1775 r. w powiecie mariampolskim. Wstąpił do artylerii pieszej wojska polskiego jako kanonier z przeznaczeniem do 2 kompanii 3 batalionu w XII 1806 r. W kampanii 1807 r. znajdował się przy oblężeniu Gdańska oraz bitwie pod Fredlandem (14 VI 1806 r.). W latach następnych znajdował się w Gdańsku. Tam postąpił na stopień ogniomistrza 13 IX 1810 r., a 1 VII 1811 r. na kaprala. Udał się na wojnę rosyjską i walczył m. in. przy szturmie Smoleńska (17 VIII [1812 r.]), pod Możajskiem (5 IX [1812r.] i 7 IX [1812r.), a przy przeprawie przez Berezynę (28 XI [1812 r.]) został ranny w lewą nogę kulą karabinową i dostał się do niewoli. Zesłany na Kaukaz wcielony został do Pułku Władykaukazkiego (Władykapkajskiego) garnizonowego powstającego pod dowództwem gen. Delpoc. Z niewoli został uwolniony 8 XII 1814 r. i po powrocie do kraju wcielony został 21 IX 1815 r. do 3 Korpusu Lekkiej Artylerii Pieszej w stopniu podoficera 4 klasy. Awansowany na podoficera 3 klasy 21 IX 1817 r., a następnie na podoficera 2 klasy 11 II 1819 r. Dnia 12 XI 1820 r. awansował na podporucznika z umieszczeniem w Batalionie Weteranów Czynnych. Przeszedł do Korpusu Pociągu, gdzie został dowódcą 6 kompanii 3 batalionu przydzielonej do 1 i 2 Brygady Artylerii Pieszej 18 II 1822 r.
