Kęstowicz Józef herbu Kotwica (1782-?), oficer armii Królestwa Polskiego. Urodził się 9 XI 1782 r. we wsi Tryszkach na Żmudzi (Wileńszczyzna) jako syn Stanisława i Marii z Urbanowiczów (nr rodowodu 582). Wstąpił do służby cywilnej jako kancelista w Sądzie Grodzkim wileńskim 1 I 1798 r., przeniesiony został do komisji granicznej w dniu 1 I 1801 r. Przeszedł następnie do Sądu Grodzkiego rosieńskiego na regenta sekretarza do spraw kryminalnych 1 XII 1802 r. Mianowany został urzędnikiem 14 klasy z rangą kolegialnego regestratora 19 VII 1805 r., uwolniony został 10 VII 1806 r. Wstąpił następnie do służby wojskowej w Pułku Szwoleżerów-Lansjerów Gwardii Cesarskiej armii francuskiej jako żołnierz 3 IX 1807 r., a następnie brygadier 1 IV 1808 r. W 1808 r. walczył w kampanii w Hiszpanii pod Burgos (10 X), Somosierrą, gdzie został ranny bagnetem w lewe udo (30 XI), Madrid Medina del Campo, przeszedł góry Badara, walczył pod Beneventem (29 XII). W 1809 r. brał udział w kampanii w Austrii, gdzie walczył pod Wagram (6 VII) i Znaim. Następnie walczył w latach 1810-1811 w Hiszpanii pod Inguas, Soria, Casa del Penia, Molinas, Escarai, Bileran, Melgar, Ciudad Rodrigo, Fuentes d'Onora i Valda Penias. Został mianowany wachmistrzem 18 II 1810 r. Brał udział w walkach w 1812 r. pod Smoleńskiem (16 VII), Możajskiem (5 i 7 IX), Małojarosławcem (24 X) i Krasnem (17 XI). Trafił do 2. kompanii 11 IV 1813 r. W 1813 r. z pułkiem przybył do Wittenbergi, a następnie uczestniczył w kampanii tego roku, bijąc się pod Lutzen (2 V), Bantzen (5 V) i Reichenbach (22 V). Został następnie porucznikiem 2. klasy w dniu 8 VII 1813 r. Dalej w 1813 r. walczył pod Dreznem (27 VIII), Weissenfeld, Altenburgiem, Lipskiem (18-19 X), Weimar (X), Hanan (30 X) oraz w Holandii pod Bredą i Ochstraten (Okstraten). W 1814 r. walczył pod Brienne (29 I), gdzie został ranny kulą karabinową w kark. Otrzymał Krzyż Zjednoczenia (Croix de la Reunion) 27 II 1814 r. Służbę skończył w 1814 r. w 8 kompanii 4. szwadronu. Powrócił do kraju 11 VIII 1814 r. Z Pułku Szwoleżerów-Lansjerów Gwardii Cesarskiej armii francuskiej w stopniu podporucznika przeszedł do 3 Pułku Strzelców Konnych 13 II 1815 r. Na skutek wyczerpania po odniesionych ranach przeszedł ze służby liniowej na audytora w Szwadronie Wzorcowym Ułanów armii Królestwa Polskiego 1 IV 1815 r. Trafił do Szwadronów Ułanów Gwardii 20 VI 1815 r. Urlopowany został na 28 dni do Wilna 27 XII 1815 r. Był audytorem w 3. Pułku Strzelców Konnych Gwardii armii Królestwa Polskiego od 27 IX 1817 r., a następnie audytorem dywizyjnym ze stopniem majora w 2. Dywizji Piechoty od 27 VII 1825 r. Otrzymał Znak Honorowy 15 lat 14 IX 1830 r. (przedstawiony 24 V 1830 r. za 16 lat 10 miesięcy i 16 dni tj. od 8 VII 1813 r.). Został w dniu 14 XI 1816 r. wykreślony z kontrol 3. Pułku Strzelców Konnych. Ożeniony był z Anną z Kruszewskich, siostrą generała. Miał z nią syna Ludomira - Bronisława urodzonego w 1832 r. i dwie córki.
Miejsce urodzenia:
Tryszki
Herb:
Kotwica
Ojciec:
Kęstowicz Stanisław
Matka:
Kęstowicz Maria z d. Urbanowicz
Funkcje wojskowe:
audytor
Funkcje poza służbą wojskową:
kancelista w Sądzie Grodzkim wileńskim,
członek komisji granicznej,
regent sekretarz do spraw kryminalnych w Sądzie Grodzkim rosieńskim,
urzędnik 14 klasy z rangą kolegialnego regestratora
Żona:
Kęstowicz Anna z d. Kruszewska
Dzieci:
Kęszycki Ludomir Bronisław
Indeks osobowy:
Kęstowicz Anna z d. Kruszewska
Kęstowicz Józef
Kęstowicz Ludomir Bronisław
Kęstowicz Maria z d. Urbanowicz
Kęstowicz Stanisław
Kruszewska Anna - zob. Kęstowicz Anna z d. Kruszewska
Urbanowicz Maria - zob. Kęstowicz Maria z d. Urbanowicz
Kęstowicz Józef, Materiały biograficzne Zbigniewa Zacharewicza do słownika oficerów wojsk polskich 1815-1831, oprac. zesp. pod red. Adama Świątka, 05.01.2026, www.bazazacharewicza.pl [dostęp: 01.10.2026] [ kopiuj ]
Projekt realizowany w Instytucie Historii Uniwersytetu Jagiellońskiego we współpracy z Fundacją Centrum Dokumentacji Czynu Niepodległościowego w Krakowie. Sfinansowano ze środków Wydziału Historycznego Uniwersytetu Jagiellońskiego.