Kmita Aleksander (1796-?), oficer w armii Księstwa Warszawskiego i Królestwa Polskiego. Urodził się 16 III 1796 r. we Wschowej jako syn Jana i Joanny z Cymerów. Wstąpił 24 VI 1808 r. do 9 Pułku Piechoty Ks. Warsz. jako podoficer. Uczestniczył w kampanii hiszpańskiej 1808-1810 r., gdzie walczył pod Almaraz (24 XII 1808), Ocaną (19 XI 1809), Sierra Morena (21-23 I 1810), Malagą (5 II). Awansowany 21 VI 1811 r. na ppor., 8 VII 1812 r. na por. 31 X 1812 r. pod Czasznikami został ranny w prawe udo i wzięty do niewoli, przebywał w lazarecie w Charkowie. Powrócił do kraju w 1814 r. 3 II 1815 r. przeznaczony do 6 Pułku Piechoty Liniowej Król. Pol., z powodu złego stanu zdrowia przeniesiony do Korpusu Inwalidów i Weteranów. 6 IV 1817 r. wstąpił do Batalionu Weteranów Czynnych, powrócił 23 IX 1822 na własną prośbę do Korpusu Inwalidów i Weteranów. 24 V 1830 r. otrzymał Znak Honorowy za 15 lat służby.
Miejsce urodzenia:
Wschowa
Ojciec:
Kmita Jan
Matka:
Kmita Joanna z domu Cymer
Indeks osobowy:
Cymer Joanna, zob. Kmita Joanna z d. Cymer;Kmita Jan;Kmita Joanna
Kmita Aleksander, Materiały biograficzne Zbigniewa Zacharewicza do słownika oficerów wojsk polskich 1815-1831, oprac. zesp. pod red. Adama Świątka, 05.01.2026, www.bazazacharewicza.pl [dostęp: 01.10.2026] [ kopiuj ]
Projekt realizowany w Instytucie Historii Uniwersytetu Jagiellońskiego we współpracy z Fundacją Centrum Dokumentacji Czynu Niepodległościowego w Krakowie. Sfinansowano ze środków Wydziału Historycznego Uniwersytetu Jagiellońskiego.
