Biogram:
Klimkiewicz Antoni Stefan herbu Przyjaciel (1788-?). Urodzony 3 V 1788 r. w Warszawie jako syn Stefana Antoniego, kapitana gwardii pieszej koronnej i Franciszki ze Skarzyńskich pisarzówny łomżyńskiej. Dnia 9 XII 1806 r. wstąpił jako kadet do 2. Pułku Piechoty Księstwa Warszawskiego. Postąpił na kaprala 1 I 1807 r. następnie na furiera 12 II 1807 r., w końcu na podoficera 28 III 1807 r. Mianowany został podporucznikiem 2 IV 1807 r. Odbył kampanię 1806/7 r. gdzie wziął udział w bitwach pod Raszynem 19 IV, gdzie wraz z tyralierami osłaniał cofanie się batalionu, pod Serockiem 10.V., Zamościem 18 V, Wrzawami 12 VI (na czele tyralierów odpierał atakującą jazdę nieprzyjacielską dla odcięcia lewego skrzydła -za co podany został do Virtuti Militari), Wierzbicą i Wolą. Awansowany na porucznika 18 VIII 1808 r. Od dnia 6 VIII 1809 r. piastował stanowisko Adiutanta-majora Uczestniczył w kampanii austriackiej 1809 r. Odznaczył się w starciu pod Grzybowem 18.IV., w szturmie Zamościa 20 V i w bitwie pod Wrzawami 12 VI Dnia 1 X 1809 r. otrzymał Krzyż złoty Virtuti Militari. Mianowany został kapitanem Adiutantem-majorem 6 VIII 1810 r. Dnia 1 VII 1812 postąpił na kapitana grenadierów. Odbył kampanię rosyjską 1812 r., w czasie której odznaczył się w szturmie Smoleńska 17 VIII (za co 22 VIII nagrodzony został krzyżem kawalerskim Legii Honorowej o nr 31620). Walczył również 7 IX pod Możajskiem (gdzie na czele batalionu z powodzeniem odpierał ataki nieprzyjaciela), 29 IX pod Czerykowem (na czele 2-ch kompanii wyparł nieprzyjaciela ze wsi), 18 X pod Rożestwiennoje, pod Kaługą, 25 X pod Medyną, 3 XI pod Wiaźmą (na czele batalionu asekurował działa po czym w porządku połączył się z pułkiem), 28 XI nad Berezyną, pod Krasnem 14 XI oraz w innych starcia w czasie odwrotu na Wilno. Wziął udział w kampanii niemieckiej 1813 r. W czasie wycofywania się wojsk polskich na zachód znajdował się w bitwach pod Koninem i Kaliszem 13 II (znajdował się w korpusie obserwacyjnym Jana Henryka Dąbrowskiego) a następnie w blokadzie Wirtembergii oraz 11 VIII w bitwie pod Wittembergą (w czasie deblokady twierdzy). Dnia 26 VIII odznaczony został krzyżem kawalerskim Virtuti Militari. Uczestniczył z kolei w walkach Pułku pod Dennewitz 6 IX, Würtzen, Kosswig, Lipskiem 18-19 X (gdzie został kontuzjowany i ranny od kuli karabinowej w lewą rękę), w końcu pod Frieburgiem i Hanau 30 X. Umieszczony został w kompanii honorowej 1 I 1814 r. Dymisjonowany ze służby francuskiej 1 V 1814. Powrócił do kraju w konwoju zwłok Księcia Józefa Poniatowskiego. Następnie przeznaczony na instruktora do 1. Pułku Piechoty Legii Nadwiślańskiej 30 IX 1814 r. Rozkazem Dziennym Księcia Konstantego z dnia 7 XII 1814 r. umieszczony został w batalionie instrukcyjnym grenadierów. Przeniesiony został do Batalionu Grenadierów Gwardii 20 VI 1815 r. a następnie do Pułku Grenadierów Gwardii 27 IX 1817 r. Urlopowany na 3 miesiące na Śląsk 28 V 1818 r. Został dymisjonowany w stopniu podpułkownika z pozwoleniem noszenia munduru 4 X 1818 r. Dnia 5 X 1826 r. wezwany został do stawienia się w Komisji Województwa Mazowieckiego w celu odebrania wystawionego przez Komisję Centralną Likwidacyjną dowodu nr 1716 załatwiającego żądania dotyczące zaległej płacy w kwocie 2673 złotych polskich 15 groszy.
