Biogram:
Klicki Stanisław heerbu Prus I (1775-1847), Baron Cesarstwa Francuskiego. Urodzony 16 lub 19 XI 1775 r. w Drążewie koło Ostrołęki jako Syn Tomasza, regenta ostrołęckiego (1767), łowczego łomżyńskiego (1786) oraz Anny z Piegłowskich. Kształcił się w Szkole Łomżyńskiej. Wstąpił na kadeta 4. Brygady Kawalerii Narodowej Jana Eryka Potockiego tj. 2. Brygadzie Małopolskiej Kawalerii narodowej 12 lub 15 I 1791 r. Wziął udział w Kampanii 1792 r. gdzie walczył pod Grannem 24 VII. Pełnił funkcję namiestnika Kawalerii Narodowej w 1794 r. Wraz z brygadą walczył pod Kozubowem 25 III, Opatowem, Racławicami 4 IV. Postąpił na rotmistrza w 2. Szwadronie Pułku Lekkiej Jazdy generała-majora Aleksandra Zielińskiego 12 V 1794 r. (nominacja 7 VIII 1794r.) Wziął udział w Kampanii 1794 r. w bitwie pod Szczekocinami 6 VI, w obronie Warszawy, był ranny pod Ostrołęką, walczył również pod Łasią 7 VII, Sielcem 17 IX, Rzewcami 18 IX, Kadniami Wielkopolskimi, Gzowem, Strzyżem 20-24 IX. W 1797 r. dostał się przez Wiedeń do Legionów. Wstąpił 19 VI w stopniu kapitana byłej 2. Legii. Walczył pod Legnano, Magnano. Brał udział w oblężeniu Mantui (gdzie był raniony szablą). 28 VII 1799 r. trafił do niewoli i pozostawał w niej do IV 1800 r. 30 VII w Leoben. W 1800 r. postąpił na stanowisko adiutanta-majora 5 Batalionu 1 Legii Włoskiej a następnie do 2 Bataliony 2. Pół-brygady. W czasie reorganizacji w Vigerano przeszedł na wniosek Aleksandra Rożnieckiego z 13 II 1802 r do Pułku Jazdy i umieszczony w 1. Kompanii 1 Szwadronu zaś w 1804 r. służył w 2. Kompanii 2. Szwadronu. Pełnił funkcję szefa Szwadronu za Stanisława Jabłonowskiego 15 IX 1804 r. Wziął udział w bitwie pod Castelfranco 24 XI 1805 r. Odznaczony został krzyżem Kawalerskim włoskiego Orderu Korony Żelaznej z pensją 250 franków. Brał udział w okupacji Neapolu w 1806 r. Postąpił na majora 1 VII 1807 r. w Pułku Ułanów Legii Południowo-Włoskiej. Wziął udział w kampanii 1807 r., w bitwach pod Nowym Miastem, Świdnicą, Wrocławiem. Był także w oblężeniu Głogowa, Wrocławia, Srebrnej Góry i Nysy. Od 11 XI 1807 r. znajdował się w Westfalii (Kassel) przy Hieronimie Bonaparte. Przeniesiony do Legii Nadwiślańskiej 31 III 1808 r., z końcem IV 1808 r. przebywał w Paryżu. Następnie w Bajonnie (12 V) - odbył rewię przed Cesarzem. 29 V 1808 r. awansowany na majora Lansjerów. Dnia 29 V 1808 r. odznaczony został krzyżem kawalerskim (nr 21474) Legii Honorowej, zaś 11 XII 1808 r. krzyżem oficerskim tegoż odznaczenia. Granicę hiszpańską przekroczył 31 V 1808 r. i wziął udział w kampanii hiszpańskiej. Wziął udział w bitwach pod Pampeluną, Tudelą 11 VI , Mallen 13 VI , Alágon 14 VI, w 1 oblężeniu Saragossy (14 VI) Epilą 23 VI, Algon 15 VIII, Mallen 16 VIII, Tudelą 17 VIII i w bitwie 23 XI 1808 r. (po bitwie tej odłączył od pułku i oddziałem ułanów pozostał przy 3. Korpusie). Wziął udział w 2 oblężeniu Saragossy (blokowanej od 20 XII 1808 r.) gdzie 21 II 1809 r. doszło do kapitulacji. Następnie wziął udział w bitwach pod Belchite 18 VI 1809 r., pod Santa Maria 15 VI 1809 r., pod Alceniz 23 V 1809 r. Mianowany został pułkownikiem a la suite (nadetatowym) 14 VIII 1809 r. Brał również udział w pościgu za Villa Campana (na Villet) w 1810 r, w bitwie pod Temel 10-16 II, w oblężeniu Leridy 13 IV- 14 V i jej zdobyciu, osaczeniu Mequinenzy 15- 20 V 1810 r., blokadzie Tortozy (od 29 V 1810 r. była blokowana, a od 4 VII oblężona). Odznaczony został krzyżem kawalerskim orderu Virtuti Militari 26 XI 1810 r. Brał udział w uderzeniu na Villa Campa 19 XII 1810 r. oraz znalazł się pod Ajos Negros. 2 I 1811 Louis Gabriel Suchet przyjmuje kapitulację. Następnie wziął udział w wzięciu Tarragony 28 VI 1811 r., w bitwie pod Saguntem 25 X 1811 r., oblężeniu Walencji (która upadła 9 I 1812 r.) Dnia 6 VIII 1811 dostąpił zaszczytu bycia mianowanym Baronen Cesarstwa z donacją 2 tysięcy franków. Walczył pod Montenotte 6 XI 1811 r. Przeniesiony do Sztabu szefa Sztabu Generalnego Wielkiej Armii w stopniu pułkownika dnia 5 V 1812 r. Pełnił funkcję szef wywiadu IV Korpusu w Rosji. Wziął udział w bitwach pod: Smoleńskiem, Witebskiem, Ostrowem, Możajskiem, Małojarosławiem (gdzie raniony był pałaszem w głowę), Krasnem. Wziął udział w kampanii 1813 r. gdzie walczył pod: Köppen, Berlinem, Motzern, Magdeburgiem, Dreznem, Mochern 6 IV (gdzie Eugeniusz ocalił mu życie zabijając kozaka). Postąpił na Generała Brygady 22 VII 1813 r. a następnie na komendanta 1. Brygady 9. Dywizji Kawalerii Lekkiej V korpusu. Czasowo dowodził dywizją w VIII 1813 r. Był dowódcą 1. Brygady Kawalerii pod Sutervie w X 1813 r. Został ranny pod Dreznem 27 VIII oraz został postrzelony w udo w Kamnitz k. Drezna 3 X. Postąpił na dowódcę brygady w Dywizji Ludwika Michała Paca 20 II 1814 r. 20 III odznaczył się poprowadziwszy szarżę pod Arcis-sur Aube. Został zdymisjonowany 9 VI, zaś 13 VII przeszedł na emeryturę. Dnia 20 I 1815 r. postąpił na dowódcę 2 Brygady Dywizji Strzelców Konnych. Urlopowany na 15 dni 12 II 1816 r. Odznaczony Orderem Świętego Włodzimierza 3. klasy 17 X 1816 r. Następnie urlopowany na 5 miesięcy do uzdrowisk kaukazkich 23 IV 1817 r. Mianowany dowódcą Dywizji Strzelców Konnych 3 X 1817 r. Zgodnie z rozkazem dzienny Naczelnego Wodza z 24 X 1819 r. odznaczony Orderem Świętego Stanisława 1. klasy 17 X 1819 r. Następnie urlopowany na 3 miesiące do uzdrowisk niemieckich 7 VI 1820 r. (licząc od 1 VI). Odznaczony Orderem Świętej Anny 1. klasy 18 X 1820 r. Ponownie urlopowany na 2 miesiące do uzdrowisk na Śląsku 29 VI 1821 r. (licząc od 1 VII). Urlopowany na 6 tygodni do Karlsbadu i Marienbadu 19 V 1822 r. Później urlopowany na 3 miesiące do Karlsbadu i Töplitz 13 VI 1823 r. Urlopowany na 2 miesiące do Marienabadu 15 VII 1824 r. Odznaczony Orderem Świętego Włodzimierza 2 klasy 21 VI 1825 r. Dnia 22 VI 1825 r. urlopowany na 3 miesiące do Karlsbadu i Marienbadu (licząc od 1 VII). Postąpił na generała dywizji 3 IX 1826 r. Urlopowany do 1 września do Karlsbadu i Marienbadu 10 VII 1827 r. zaś prolongata urlopu w Karlsbadzie i Marienbadzie do 30 września 3 IX 1827 r. Odznaczony Orderem Świętej Anny 1 klasy z koroną cesarską 6 VI 1829 r. Urlopowany na 3 miesiące do uzdrowisk w Niemczech 23 VI 1829 r. zaś prolongata urlopu w Marienbadzie i Töplitz o 30 dni 11 IX 1829 r. Urlopowany na 4 miesiące do Niemiec w celach leczniczych 9 V 1830 r. zaś prolongata urlopu w Niemczech o 4 tygodnie 7 VIII 1830 r. Odznaczony został Znakiem Honorowym za Długoletnią i Nieskazitelną Służbę za 30 lat służby wojskowej dnia 24 V 1830 (33 lata 1 miesiąc 23 dni). Zmarł 23 IV 1847 r. w Rzymie.
