Kossakowski Feliks (1787/1788-?), oficer armii Królestwa Polskiego.
Urodził się 16 I 1787 roku w Kuźminie lub 14 I 1788 roku we wsi Winograd w Galicji.
14 II 1805 roku wstąpił do armii austriackiej w stopniu chorążego do Leib-gwardii galicyjskiej.
1 IV 1805 roku awansował na podporucznika
1 IV 1809 roku został przeniesiony do 9. Pułku Huzarów Frimonta.
Brał udział w kampanii 1809 roku (przeciwko Francji) i wziął udział w potyczkach pod Weroną, Udine oraz w 21 V w bitwie pod Aspern oraz 6 VII w bitwie pod Wagram.
15 X 1809 roku został awansowany na porucznika.
14 VII 1812 roku został dymisjonowany.
Brał udział w kampanii 1813 roku i wziął udział w bitwach i potyczkach
pod Zittau, Kratzau, Borną, 10 II pod Rogoźno, 2 V pod Lützen, 20 V pod Bautzen (Budziszynem), 26 VIII pod Dreznem, 16 X pod Lipskiem, 17 X pod Pisną, 18 X pod Wittenbergą, 28 X pod Frohburgiem i 30 X pod Hanau.
7 I 1813 roku z oficera lekkiej jazdy austriackiej, w której służył 8 lat, wstąpił 4 Pułku Piechoty Legii Nadwiślańskiej w stopniu porucznika.
18 V 1813 roku awansował na kapitana.
20 XII 1813 roku poprosił o przeniesienie do jazdy gwardii.
Brał udział w kampanii 1814 roku, w trakcie której wziął udział w bitwach i potyczkach pod Forhburgiem, pod Challons, 28 III pod Claye-Souilly i 30 III pod Paryżem.
W 1814 został mianowany kapitanem à la suite w Pułku Nadwiślańskim.
3 II 1814 roku został przydzielony do 7 Pułku Strzelców Konnych Huzarów wojska francuskiego do Wersalu.
9 V 1814 roku został skierowany do Saint Denis pod rozkazy generała Wincentego Krasińskiego z Falaise.
12 VII 1814 roku został dymisjonowany z wojska francuskiego.
4 II 1815 roku został przeniesiony z Pułku Piechoty Nadwiślańskiej w stopniu Kapitana do 4. Pułku Strzelców] Pieszych.
Dnia 5 V 1815 roku był świadkiem na ślubie kapitana 1 ppl. Konstantego Kolnarskiego zawartym w Jeleniewie w województwie augustowskim.
29 VIII 1815 roku został skreślony z kontrol za niestawienie się w pułku.
13 II 1815 roku został przeniesiony z wojsk francuskich w stopniu kapitana do 2 Pułku Ułanów].
14 IV 1817 roku został przeniesiony do 4 Pułku Ułanów.
4 VIII 1818 roku otrzymał upomnienie z powodu niewłaściwego postępowania na służbie.
7 VI 1825 roku został mianowany dowódcą 2. Dywizjonu.
24 V 1830 roku został odznaczony Znakiem Honorowym za 25 lat służby.
Kossakowski Feliks, Materiały biograficzne Zbigniewa Zacharewicza do słownika oficerów wojsk polskich 1815-1831, oprac. zesp. pod red. Adama Świątka, 05.01.2026, www.bazazacharewicza.pl [dostęp: 01.10.2026] [ kopiuj ]
Projekt realizowany w Instytucie Historii Uniwersytetu Jagiellońskiego we współpracy z Fundacją Centrum Dokumentacji Czynu Niepodległościowego w Krakowie. Sfinansowano ze środków Wydziału Historycznego Uniwersytetu Jagiellońskiego.
