Biogram:
Kolbersz Aleksander (1791-?), oficer armii Królestwa Pruskiego, armii Księstwa Warszawskiego oraz armii Królestwa Polskiego. Urodziny 1 VII 1791 r. w Warszawie jako syn Fryderyka Augusta, porucznika gwardii pieszej koronnej i Agnieszki z Greczów. Wstąpił do armii Królestwa Pruskiego w stopniu podchorążego do 46 Regimentu Piechoty Thile armii pruskiej w 1 X 1802 r. Otrzymał pozwolenie noszenia srebrnego Felcechu w 12 V 1804 r. Awansował na stopień chorążego w 16 II 1805 r. A w 27 VII 1806 r. awansował na stopień podporucznika. Kampanie: 1806/7 (obrona Wrocławia), został zdymisjonowany w 16 III 1808 r. Wstąpił do służby w prefekturze departamentu warszawskiego jako aplikant w 1808 r. Został w 1 VII 1808 r. Kancelista z przeniesieniem do Komisji Żywności wojska Księstwa Warszawskiego. Zwolniony 22 IV 1809 r. Wstąpił jako ochotnik w stopniu podporucznika do 2 Pułku Piechoty Galicyjsko-francuskiej 30 IV 1809 r. W 28 XII 1809 r. został przeniesiony do 14 Pułku Piechoty. W 25 II 1811 r. awansował na porucznik z funkcją adjutanta-majora. W kampanii rosyjskiej 1812 r. walczył m.in. podczas: blokada Bobrujska 4.-16 IX, Borysów 21 XI, Berezyna 28 XI. Otrzymał Złoty Krzyż Virtuti Militari za kampanię 1812 r. Awansował na kapitana adiutanta-majora w 21 I 1813 r. Został kawalerem Legii Honorowej w 14 VII 1813 r. Brał udział walkach kampanii niemieckiej 1813 r. (Wittenberga, Kosswig 12 X, Rosslan 12 X, Potzdorf, Lipsk 18-19 X). Przeniesiony do pułku piechoty nadwiślańskiej 1 I 1814 r. W kampanii francuskiej 1814 r.: (obrona Loissons, Artois-sur-Aube 21 III, gdzie ranny został kulą karabinową w prawą nogę). Ożeniony z Anną Smarżewską z nią syn i córka. Przeniesiony z Pułku Piechoty Nadwiślańskiej w stopniu kapitana do Batalionu Strzelców Piechoty w 25 III 1815 r. W 20 VI 1815 r. w Batalionie Strzelców Piechoty Gwardii. W 27 IX 1817 r. w Pułku Grenadierów Gwardii. Objął dowództwo kompanii w 1820 r. Urlopowany na 15 dni do Prus do Królewca 3 II 1823 r. (po żonę). Dnia 18 XI 1824 r. przeznaczony został przez generała Kurnatowskiego, przewodniczącego dywizyjnego sądu wojennego pod który oddany został kpt. Józef Bem na oficera asystującego przy przesłuchaniach oskarżonego, już jednak 22 XI 1824 r. podmieniony został w tej funkcji jak również członka tegoż sądu wojennego przez kapitana J. Zdzitowieckiego. Awansował na stopień podpułkownika w 1 VI 1825 r. Rozkazem dziennym nr 34 z dnia 4 IX 1828 r. otrzymał podziękowanie księcia Konstantego za wykonaną gorliwość i znajomość służby. Odkomenderowany na dowódcę Batalionu Instrukcyjnego Korpusu Litewskiego w Błoniu w 1828 r. Odznaczony Orderem Świętej Anny 2 klasy w 8 VII 1829 r. Odznaczony Znakiem Honorowym za 20 lat służby w 24 V 1830 r.
