Kirkor Antoni Inocenty

Biogram:

---

Kirkor Antoni Inocenty herbu Kirkor (1756-?), oficer armii Księstwa Warszawskiego i Królestwa Polskiego. Urodził się 7 I 1756 roku we wsi Kalinka w powiecie orszańskim lub we wsi Koloski w guberni smoleńskiej jako syn Dominika, pułkownika w wojsku litewskim i Zofii z Pierścińskich. 1 III 1781 roku wstąpił do Gwardii Pieszej Litewskiej jako kadet. Przez 6 lat i 3 miesiące był podchorążym. W 1788 roku przeszedł na konduktora w Korpusie Inżynierów. 21 IX 1790 roku został przeniesiony do 5 Regimentu Fizylierów na chorążego. Od 24 XI 1790 roku był chorążym w tymże Regimencie. Uczestniczył w kampanii 1792 roku. W 1793 roku został zredukowany na reformę. 18 V 1794 roku awansował na podpułkownika Milicji sandomierskiej. Na skutek dużych strat poniesionych przez pułk w Litwie pod Sołami 25 VI 1794 roku faktycznie nie objął dowództwa lecz pozostał w milicji sandomierskiej. 12 IX 1794 roku awansował na pułkownika w 8 Regimencie Pieszym Litewskim (Pułku rozwiązanym w styczniu 1794 roku, wznowionym w kwietniu 1794 jako Pułk Kosynierów). Znajdował się w Dywizji generała Adama Ponińskiego, w czasie marszu tegoż na Maciejowice 10 X dowodził strażą przednią. Służył do Radoszyc 17 XI. Przez Wołoszczyznę i Bukareszt przedostał się do Konstantynopola (Stambułu), skąd wyjechał 6 X 1797 roku. 4 XI przybył do Genui, 6 XII do Mediolanu i zgłosił się do Legionów. Został mianowany oficerem nadliczbowym w 3 Batalionie 1 Legii. Został mianowany przez Jana Henryka Dąbrowskiego kapitanem w 3 Batalionie. Został przeniesiony do 2 Batalionu 2 Legii. 1 X 1798 roku wyjechał z Rzymu. W bitwie pod Weroną został ranny w lewą nogę. Po kapitulacji Mantui trafił do niewoli. Wrócił w VIII 1800 roku i został umieszczony w Kompanii Grenadierów 5. Batalionu Legii Włoskiej. Przy reorganizacji na reformę z 2. Półbrygady. 16 XII 1802 roku rozkazem Joachima Murata został przywrócony do czynnej służby w 2. Półbrygadzie. Znalazł się w zakładzie w Modenie. W VII 1803 roku podał się w Genui do dymisji. 25 VII 1803 roku został przekazany do Francuskiego Ministerstwa Wojny. Dnia 5 XI 1804 roku otrzymał rozkaz połączenia się z 2. Półbrygadą jako oficer czynny. 25 X 1804 roku z rozkazu generała Filippa Severoli został przeniesiony do 1. Półbrygady w stopniu kapitana. 3 I 1805 roku został uwolniony. W 1807 roku wstąpił do Legii Nadwiślańskiej w stopniu kapitana z przeznaczeniem do 2 Pułku Piechoty. Po reorganizacji Legii 7 XI 1808 roku pozostał w 2. Pułku Piechoty jako kapitan à la suite. 1 XII 1809 roku został przeznaczony na komendanta w Tafalla w Nawarze. 1 I 1810 roku otrzymał dymisję z powodu choroby. Został mianowany dowódcą 1 Kompanii 2 Batalionu 2 Pułku Piechoty Legii. Będąc chorym pozostawał w szpitalu w Pampelunie. 1 III 1811 roku został odesłany do zakładu Legii. Tego samego dnia 1 III 1811 roku został skierowany do zakładu w Sedanie, dokąd przybył 26 VI tego samego roku. Na skutek postrzału w lewą stopę 16 VIII 1811 roku wziął dymisję w stopniu kapitana. Dnia 25 VIII 1811 roku przeszedł na pensję i 1 IX odjechał do Księstwa Warszawskiego. 13 IV 1812 roku został mianowany komendantem placu Rawicza. 4 IX 1812 roku postąpił na szefa batalionu w sztabie gubernatora Litwy. W 1813 roku został umieszczony w stopniu podpułkownika w 1. kompanii Gwardii Honorowej. Został odkomenderowany do służby czynnej z przeznaczeniem na adiutanta polowego. Został wzięty do niewoli Dnia 28 XII 1813 roku generał Jan Henryk Dąbrowski wydał rozkaz wykreślenia go z kontrol Gwardii. We IX 1814 roku został umieszczony w stopniu podpułkownika w Korpusie Inwalidów i Weteranów Wojska Polskiego. W 1814 roku mieszkał w Księstwie Warszawskim w Warszawie przy ulicy Franciszkańskiej. 18 XII 1816 roku został wyznaczony stopniu majora na dowódcę 9. Kompanii Weteranów Korpusu Inwalidów i Weteranów. 24 V 1830 roku został odznaczony Znakiem Honorowym za 35 lat nieskazitelnej służby wojskowej. W 1840 roku pobierał pensję emerytalną w wysokości 3950 złotych z Kasy Mazowieckiej. Był ożeniony z Franciszką z Izbińskich, z którą rozwiódł się 15 VII 1814 roku. 20 IX 1814 roku poślubił w Warszawie Annę-Helenę z Olszewskich, urodzoną w 1783 roku w Warszawie, córkę Jana, kupca i Anny z Lorgów, rozwiedzioną z Wojciechem Dąbrowskim (zmarłym niedługo później), zamieszkałą w tym samym domu przy ulicy Franciszkańskiej. Świadkami na ślubie byli oficerowie z Korpusu Weteranów - major Feliks Rylski i podpułkownik Henryk Dulfus. Anna Kirkorowa zmarła w 1845 w Warszawie i została pochowana na cmentarzu ewangelicko-augsburskim.

Funkcje wojskowe:

---

1809-12-01 komendant w Tafalla w Nawarze 1812-04-13 komendant placu Rawicza 1812-09-04 szef batalionu w sztabie gubernatora Litwy

Indeks osobowy:

---

Dąbrowski Jan Henryk Dulfus Henryk Kirkor Anna Helena z d. Olszewska Olszewska Anna Helena - zob. Kirkor Anna Helena z d. Olszewska Kirkor Antoni Inocenty Kirkor Dominik Kirkor Franciszka z d. Izbińska Izbińska Franciszka - zob. Kirkor Franciszka z d. Izbińska Kirkor Zofia z d. Pierścińska Pierścińska Zofia - zob. Kirkor Zofia z d. Pierścińska Murat Joachim Olszewski Jan Olszewska Anna z d. Lorg Lorg Anna - zob. Olszewska Anna z d. Lorg Poniński Adam Rylski Feliks Severoli Filippo

Indeks geograficzny:

---

Bukareszt, Genua, Kalinka/Koloski, Konstantynopol - zob. Stambuł, Maciejowice, Mantua, Mediolan, Pampeluna, Radoszyce, Rzym, Sedan, Soły, Stambuł (Konstantynopol), Tafalla, Warszawa, Werona