Biogram:
Witalis Jelski (1789-?) – w służbie francuskiej szwoleżer Gwardii Cesarskiej, oficer armii Księstwa Warszawskiego oraz Królestwa Polskiego.
Urodził się 28 IV 1789 w Radomsku (lub 1787 r. w Warszawie, bądź 1790 r. ?), jako syn Ignacego, podpułkownika wojsk Księstwa Warszawskiego, majora w armii Królestwa Polskiego oraz Scholastyki z Gorzkowskich (Gostkowskich ?).
Wstąpił do Pułku Szwoleżerów Gwardii 26 VI 1807 (nr rodowodu 392), umieszczono go w 6. Kompanii. Został brygadierem 20 XI 1808. Uczestnik kampanii: 1808 r. w Hiszpanii oraz 1809 r. w Austrii. Następnie 1 I 1810 przeniesiono go do 1. Kompanii. Reformowano go 21 VI 1810 z gratyfikacją 150 Franków. Powrócił do Warszawy. 20 VII 1811 jako podporucznika przydzielono go do 15. Pułku Piechoty Księstwa Warszawskiego. Podczas kampanii rosyjskiej, trafił do niewoli 28 XI 1812 w wyniku bitwy nad Berezyną. Potem 4 II 1815 został umieszczony w stopniu porucznika w 3. Pułku Strzelców Pieszych. Natomiast 10 III 1816 został przydzielony do Korpusu Inwalidów i Weteranów, mianowicie do 1. Kompanii Weteranów, gdzie zajmował się dozorem obiektów wojskowych w Warszawie od 18 XII 1816. Urlopowano go na okres 2 miesięcy na Śląsk od 14 VI 1817. Znowu był urlopowany na 20 dni do guberni grodzieńskiej od 18 IV 1828. W 1829 r. trafił do 1. Kompanii 1. Batalionu Korpusu Weteranów.
Odznaczenia: Złoty Krzyż Virtuti Militari, co potwierdziło świadectwo Komisji Rządowej Wojny nr 508 z 1 IX 1819 oraz Znak Honorowy nadany w 1812 r.
