Biogram:
Januszewski Jan (1776-), oficer wojsk Wielkiego Księstwa Litewskiego, wojska pruskiego, wojsk Księstwa Warszawskiego i Królestwa Polskiego. Urodził się 12 VIII 1776 r. we wsi Ostrowie, w województwie białostockim. Był pochodzenia tatarskiego. Był synem Stefana i Heleny. 11 III 1793 r. wstąpił jako ochotnik do 5 Pułku Przedniej Straży Wielkiego Księstwa Litewskiego.10 I 1795 r. zaciągnął się na ochotnika do armii pruskiej i umieszczony został w Pułku Towarzyszy (2 Szwadron, 3 Batalion). Został podoficerem 1 I 1802 r., 14 I 1808 r. otrzymał dymisję. 14 III 1809 r. wstąpił w stopniu sierżanta do Gwardii Narodowej Łomżyńskiej. 2 X 1812 r. został podporucznikiem z umieszczeniem w 3 Batalionie Strzelców Pieszych Litewskich. 29 VIII 1815 r. przeszedł do 3 Pułku Piechoty Liniowej. 9 V 1816 r. został porucznikiem. 30 III 1817 r. wstąpił do 1 Pułku Strzelców Pieszych. 17 V 1821 r. umieszczony został w Korpusie Inwalidów i Weteranów (9 Kompania Weteranów). 11 X 1822 r. trafił do 2 Kompanii Poprawczej w twierdzy Zamość. 1 VIII 1826 r. znów przeszedł do Korpusu Inwalidów i Weteranów (8 Kompania Weteranów). 24 V 1830 r. otrzymał Znak Honorowy za 15 lat służby (dokładnie 17 lat i 24 dni od 30 III 1813 r.). Uczestniczył w licznych kompaniach. W 1794 r. walczył w bitwach pod Wilnem (11 VIII) i Pragą (2 XI), gdzie został ranny kulą karabinową w prawą nogę i pchnięty bagnetem w lewą rękę. Został wzięty do niewoli, w której leżąc w lazarecie warszawskim przebywał do 20 XII 1794 r. W latach 1806/1807 walczył w walkach pod Meringen, Pruską Iławą (6-7 II 1807 r.), Wałami (Wallendorfem) (5 IV 1807 r.), Braniewem (26 II 1807 r.), Królewcem (14 VI 1807 r.). W 1809 r. uczestniczył w bitwie pod Jedlińskiem (11 VI). W latach 1812 i 1813 w czasie wycieczki z twierdzy dostał się do niewoli pod Gdańskiem (17 II), w której przebywał do 1814 r. Miał syna Jana.
