Biogram:
Jankowski Ignacy (1788-1816) - oficer armii Księstwa Warszawskiego i Królestwa Polskiego.
Urodził się w 1788 r. jako syn Stanisława, chorążego ziemi sanockiej, radcy departamentu siedleckiego, zamieszkałego w 1820 r. we wsi Ustrzesz oraz Marianny.
W 1809 r. wraz z młodszym bratem Wincentym (ur. 1793) wstąpił do Chorągwi Konnej Przewodnich (Gidów). Obaj awansowali na podporuczników. Ignacy otrzymał nominację na ten stopień w dniu 11 XII 1809 r. z przeznaczeniem do 6 Pułku Ułanów Księstwa Warszawskiego. W tymże pułku, wraz z bratem, uczestniczył w kampanii 1812 r. Ignacy między Witebskiem a Ostrowem (27 VII 1812 r.) został ranny, natomiast Wincenty w czasie odwrotu dostał się do niewoli, w której zmarł. Ignacy wyszedł z lazaretu, "uszedł Berezyny wszystko pochłaniającej" i dostał się do Warszawy. W 1813 r. pod Krakowem awansował na porucznika. Brał udział w kampanii 1813 r. Pełniąc obowiązki adiutanta w brygadzie gen. Antoniego Sułkowskiego, pod Lipskiem (16-19 X 1813 r.), przebywając w lazarecie, dostał się do niewoli. 13 II 1815 r. został umieszczony w 2 Pułku Strzelców Konnych armii Królestwa Polskiego. 18 VI 1815 r. został urlopowany do czasu otrzymania żądanej dymisji z powodu złego stanu zdrowia. Został zdymisjonowany 13 XII 1815 r.
Zmarł 7 IX 1816 r. i pochowany został 9 tegoż miesiąca w Międzyrzecu Podlaskim. Odznaczony był krzyżem złotym Virtuti Militari. W 1819 r. jego rodzina wystąpiła do Rady Administracyjnej Królestwa Polskiego w sprawie zaległego żołdu.
