Biogram:
Karol Wojciech Hiż herbu Jeż (1794-?) - oficer Wojsk Księstwa Warszawskiego i Wojsk Królestwa Polskiego. Urodzony 22 IV 1794 r. w Warszawie jako syn Jana Augusta, generał-majora i pułkownika gwardii pieszej koronnej i Franciszki z d. de Girault. Służył w 2 Pułku Piechoty Księstwa Warszawskiego. W kampanii 1812 r. walczył pod Smoleńskiem (17 VIII), za odznaczenie się w której nagrodzony został Krzyżem Kawalerskim (nr 31622) Legii Honorowej. 3 IX 1812 otrzymał nominację na podporucznika. Uczestniczył w bitwach pod Możajskiem (7 IX), pod Czerykowem (29 IX), pod Woronowem (29 X), pod Wiaźmą (3 XI) i pod Borysowem (21 XI) i nad pod Berezyną (29 XI), gdzie wzięty został do niewoli. Przebywał w niej do 6 XII 1814 r. 20 VI 1815 r. został przeniesiony do batalionu Strzelców Pieszych Gwardii Królestwa Polskiego, 27 IX 1817 do Piechoty Grenadierów Gwardii. Dnia 22 III 1818 został porucznikiem i adiutantem batalionu (funkcję tę pełnił do 1821). Awansował na kapitana 21 IV 1825 r. Dnia 24 V 1830 r. otrzymał Znak Honorowy (za 15 lat służby za 17 lat i 14 dni tj. od 10 V 1813 r.) 23 VI 1830 dostał 3-miesięczny urlop do Galicji Austriackiej. Do Warszawy wrócił w październiku na resztę urlopu, który 11 X 1830 został przedłużony o kolejne 15 dni, a następnie o kolejne 15 dni 27 X 1830 r. W 1840 r. pobierał pensję emerytalną w wysokości 3589,25 zł z kasy mazowieckiej.
