Biogram:
Karpiński Ignacy (1773-?) - oficer Legionów Polskich, armii Księstwa Warszawskiego i Królestwa Polskiego.
Ur. 12 III 1773 (wg inskrypcji nagrobkowej 30 VIII 1773) w Winnicy na Ukrainie. Syn Mateusza Karpińskiego i Marianny Karpińskiej z d. Wilińskiej. Służbę cywilną rozpoczął w Polsce.
Wstąpił na ochotnika do Legii Włoskiej 27 XI 1797. Awansował na furiera 9 I 1798, a następnie na starszego sierżanta 7 VIII 1799 i podporucznika 21 V 1800 r. Podporucznik Legionów Polskich we Włoszech, w 1801 służył w 7 Batalionie Piechoty 1 Legii. Następnie oficer nadliczbowy w 3 Batalionie 2 Legii. Zaokrętowany w Genui 24 I 1803 jako podporucznik grenadierów 3 Batalionu 114 Półbrygady na San Domingo. Postrzelony w udo pod Cap Liberou. Został wyleczony, ale nie przestał utykać na zranioną nogę.
Wzięty do niewoli po kapitulacji Cayes (12 X 1803) 25 I 1804 mianowany przez generała Donatien'a de Rochambeau porucznikiem. Następnie przewieziony na Jamajkę, skąd został uwolniony na słowo honoru. 13 V 1804 zwolniony do Ameryki na słowo honoru. Przybył do Bordeaux 9 VII 1804, do Châlons-sur-Marne 10 X 1804.
W kampanii 1806/7 adiutant generała Étienne Marie de Nansouty'ego, dowódcy 1 Dywizji Kirasjerów i Karabinierów Rezerwy Jazdy Wielkiej Armii.
Służył w Pułku Piechoty Polskiej Józefa Grabińskiego [1 Półbrygadzie Polskiej, późniejszej 1 Legii Polsko-Włoskiej]. Przeznaczony 21 I 1807 na wyjazd do kraju. Kapitan 6 Pułku Piechoty Księstwa Warszawskiego 1 IV 1807, a następnie przeniesiony 25 VI 1808 do do 7 Pułku Piechoty.
Ranny w lewą nogę pod Ocaña 19 XI 1809. Uwolniony 30 V 1810.
Umieszczony w Korpusie Weteranów i Inwalidów w stopniu kapitana 3. klasy 16 I 1812 z przeznaczeniem do Zamościa, gdzie przebywał podczas oblężenia twierdzy (1 XII 1812-25 XI 1813). Następnie przeniesiony z Korpusu Weteranów i Inwalidów Księstwa Warszawskiego do Korpusu Inwalidów i Weteranów Królestwa Polskiego w IX 1814. Urlopowany na 6 tygodni do guberni wołyńskiej 31 V 1816. Przeniesiony został do 5 Kompanii Weteranów jako dowódca oddziału w obwodzie radomskim 18 XII 1816. W 1821 mianowany dowódcą w twierdzy Zamościu nowoutworzonej 12 Kompanii Weteranów (występuje w 1821, 1823 i 1827r.). Po śmierci ppłk. Henryka Dulfusa przeniesiony na dowódcę 5 Kompanii Weteranów 1827. Otrzymał order Virtuti Militari nr 331 - 1 II 1808 i Znak Honorowy za 25 lat za długoletnią i nieskazitelną służbę wojskową 24 V 1830 (za 28 lat, 11 miesięcy i 9 dni służby).
