Kamieński Józef (1788-?) - oficer jazdy wojsk Księstwa Warszawskiego.
Uordził się 8 III (lub 11 V) 1788 r. w mieście Czeczelnik na Podolu jako syn Ignacego i Ewy z Tyszkiewiczów. Wychowywał się w domu Mniszchów w Wiśniowcu na Wołyniu. Wstąpił jako żołnierz do 1 Pułku Jazdy formującego się Wojska Polskiego 28 X 1806. Przeniesiony 24 XII 1806 jako kadet do 2 Pułku Jazdy Księstwa Warszawskiego. 15 IV 1807 odkomenderowany jako podoficer do sztabu gen. dyw. Jean Léonor François Le Marois, komendanta zakładu Wielkiej Armii w Warszawie. 11 V 1807 awansowany na porucznika na polu bitwy. Walczył pod Zatorami (25 V 1807). Mianowany porucznikiem 2. klasy z umieszczeniem w Pułku Szwoleżerów Gwardii 5 VI 1807 w 5 Kompanii pod dowództwem por. 1 kl. Stanisława Gorapkiego. 12 III lub 31 III 1808 r. awansowany na porucznika 1. klasy.
Wziął udział w kampanii hiszpańskiej w 1808 roku. Brał udział w tłumieniu powstania w Madrycie (1808). Wysłany z rozkazu marszałka Murata z Madrytu do Lizbony został wzięty do niewoli hiszpańskiej. Do pułku powrócił przez Kadyks, Gibraltar, Maltę, Triest 31 XII 1808. Walczył pod Essling, gdzie zabito mu konia (22 V 1809), a następnie pod Wagram (6 VII 1809). 26 VII 1809 został szefem batalionu z przeniesiem do 2 Legii Nadwiślańskiej (późniejszy 4 Pułk Piechoty). 13 XII 1809 r. otrzymał Legię Honorową V klasy nr 26920 (kawaler).
12 II 1810 służąc przeniesiony do 4 Pułku Piechoty, w którym objął dowództwo 2 Batalionu. Walczył pod Ciudad Rodrigo (1810), Almeidą i Badajoz. Urlopowany 28 II 1810 na 6 miesięcy bez pensji, urlop sprolongowano 25 IX 1810 r. do dnia 1 II 1811. Z urlopu nie wrócił. Uwolniony na własną prośbę (z dnia 21 XII 1810) 11 IV 1811. Przeznaczony do 13 Pułku Huzarów Księstwa Warszawskiego w stopniu szefa szwadronu nadliczbowego bez płacy 1 VI 1811. Awansowany na majora z przeznaczeniem do 19 Pułku Ułanów 13 VII 1812. Wziął udział w kampanii 1812 r., walcząc pod Mirem (10 VII 1812) i Romanowem (26 VII 1812). Przeniesiony do 17 Pułku Ułanów 20 IV 1813.
Walczył w kampaniach 1813 i 1814 r., uczestnicząc w obronie Hamburga (1813-1814). Z 17 Pułku Ułanów Księstwa Warszawskiego przeniesiony w stopniu podpułkownika do 1 Pułku Ułanów 13 II 1815. Urlopowany do czasu otrzymania żądanej dymisji 29 X 1815. 17 XII 1815 r. dymisjonowany z pozwoleniem noszenia munduru.
Do służby wrócił 16 II 1816 w stopniu podpułkownika 1 Pułku Ułanów, otrzymując dowództwo 1 Dywizjonu. 19 I 1818 r. urlopowany na 6 tygodni do guberni wołyńskiej. 24 X 1819 r. odznaczony Orderem Świętego Włodzimierza. 18 X 1820 awansowany na pułkownika. 29 VIII 1822 w trakcie przeglądu armii Królestwa Polskiego przed Aleksandrem I stał na czele swego dywizjonu, za co otrzymał pochwałę ogłoszoną rozkazem dziennym 30 VIII 1822.
8 X 1822 r. urlopowany na 30 dni do guberni wileńskiej. 7 IV 1825 odkomenderowany na tymczasowego dowódcę 4 Pułku Strzelców Konnych. Rozkazem dziennym z 2 V 1825 mianowany dowódcą 4 Pułku Strzelców Konnych licząc od 30 IV 1825 r. 8 VII 1829 r. odznaczony Orderem Świętej Anny 2. klasy z koroną cesarską. 2 III 1830 urlopowany na 25 dni do guberni mińskiej i grodzieńskiej. 24 V 1830 otrzymał Znak Honorowy za Długoletnią i Nieskazitelną Służbę za 20 lat służby wojskowej (22 lata, 8 miesięcy, 3 dni, tj. od 21 IX 1807). Odznaczony orderem Virtuti Militari.
Miejsce urodzenia:
Czeczelnik
Ojciec:
Kamieński Ignacy
Matka:
Kamieńska Ewa z d. Tyszkiewicz
Funkcje wojskowe:
1809-07-26 - szef batalionu 2. Legii Nadwiślańskiej
1811-06-01 - szef szwadronu 13 pułku huzarów Księstwa Warszawskiego
1816-02-16 - dowódca 1. dywizjonu 1. pułku ułanów
1825-04-07 - tymczasowy dowódca 4. pułku strzelców konnych
1825-04-30 - dowódca 4. pułku strzelców konnych
Indeks osobowy:
Kamieński Józef
Kamieński Ignacy
Kamieńska Ewa z d. Tyszkiewicz
Tyszkiewicz Ewa - zob. Kamieńska Ewa z d. Tyszkiewicz
Le Marois Jean
Murat Joachim
Romanow Aleksander I
Kamieński Józef, Materiały biograficzne Zbigniewa Zacharewicza do słownika oficerów wojsk polskich 1815-1831, oprac. zesp. pod red. Adama Świątka, 05.01.2026, www.bazazacharewicza.pl [dostęp: 01.10.2026] [ kopiuj ]
Projekt realizowany w Instytucie Historii Uniwersytetu Jagiellońskiego we współpracy z Fundacją Centrum Dokumentacji Czynu Niepodległościowego w Krakowie. Sfinansowano ze środków Wydziału Historycznego Uniwersytetu Jagiellońskiego.