Hebdowski Kajetan (1756-1834) - oficer armii koronnej, Księstwa Warszawskiego i Królestwa Polskiego. Służbę wojskową w armii koronnej rozpoczął w 1770 r., służył w 7 Regimencie Pieszym. Przechodząc kolejne stopnie w 1779 r., mianowany został kapitanem, w 1791 r. majorem, a 21 V 1794 został pułkownikiem z przeniesieniem do Regimentu Gwardii Koronnej Pieszej. Uczestniczył w kampaniach 1792 i 1794 r. Był członkiem Rady Wojennej przy boku gen. Stanisława Mokronowskiego. W 1806 wstąpił do służby w stopniu pułkownika w powstającym Wojsku Polskim, obejmując 21 I 1807 stanowisko szefa naczelnego departamentu wojny. 24 VIII 1807 otrzymał nominację na generała brygady, a 1 I 1808 został odznaczony Krzyżem Kawalerskim Virtuti Militari (nr 253). Pełnił obowiązki zastępcy Ministra Wojny. W 1809 r. został dowódcą wojsk galicyjsko-francuskich, 8 VIII 1810 dyrektorem generalnym popisów wojska, a 5 IX 1810 dyrektorem biur wojennych. 4 III 1812 otrzymał uwolnienie ze stanowiska sekretarza generalnego Ministerstwa Wojny. Opuściwszy w 1813 roku z wojskiem polskim Warszawę udał się do Krakowa. Nie mogąc wykonywać swoich obowiązków poza granicami kraju, otrzymał od księcia Józefa Poniatowskiego urlop na pobyt w Galicji. Choroba płuc zatrzymała go jednak na dłuższy pobyt w Samoklęskach. W 1813 roku dostał się do niewoli. 25 VII 1814 roku pisał z Dukli do płk. Aleksandra Chodkiewicza, podszefa Sztabu Generalnego, w sprawie orderu Legii Honorowej, którego nie otrzymał, a który mu był obiecany jeszcze w 1809 roku przez księcia Józefa Poniatowskiego (przez niego był do orderu tego podany). Poniatowski z wnioskiem o odznaczenie dla gen. Hebdowskiego wystąpił w czasie swojego pobytu w Paryżu, po urodzeniu syna Napoleona w obecności księcia Bassano Huguesa Mareta. Apelował o to jeszcze w czasie pobytu księcia w Warszawie, w czasie jego przejazdu z Wilna do Paryża (27 X 1814 zatrzymał się w pałacu Karasia na Krakowskim Przedmieściu). W armii Królestwa Polskiego umieszczony został na reformie i skierowany na pobyt do departamentu warszawskiego. 28 X 1816 otrzymał dymisję. Przyznana mu została pensja retretowa w wymiarze rocznym 6750 złotych, którą w l. 1831,1832 pobierał z kasy głównej Komisji Województwa Mazowieckiej w Warszawie. W 1824 roku mieszkał w Warszawie przy ulicy Książecej. Zmarł 2 VII 1834 we wsi Białynin pod Sochaczewem. Pozostawił po sobie wieś Białynin oraz pałac przy ulicy Książecej 1751. 23 VII zostało wszczęte 1834 przez regenta kancelarii hipotecznej Województwa Mazowieckiego postępowanie spadkowe, a zainteresowani spadkiem wezwani zostali do stawienia się w kancelarii 5 II 1835.
Funkcje wojskowe:
1794-??-?? członek Rady Wojennej przy generale Mokronowskim,
1807-01-21 szef rządowego departamentu wojny (po powstaniu Ministerstwa Wojny przeznaczony na stanowisko szefa i sekretarza generalnego). Pełnił obowiązki zastępcy Ministra Wojny,
1809-??-?? dowódca wojsk galicyjsko-francuskich,
1810-08-08 dyrektor generalny popisów wojska i konskrypcji,
1810-09-05 dyrektor biur wojennych
Indeks osobowy:
Chodkiewicz Aleksander,
Hebdowski Kajetan,
Maret Hugues (książe Bassano).
Mokronowski Stanisław,
Napoleon I,
Poniatowski Józef.
Hebdowski Kajetan, Materiały biograficzne Zbigniewa Zacharewicza do słownika oficerów wojsk polskich 1815-1831, oprac. zesp. pod red. Adama Świątka, 05.01.2026, www.bazazacharewicza.pl [dostęp: 01.10.2026] [ kopiuj ]
Projekt realizowany w Instytucie Historii Uniwersytetu Jagiellońskiego we współpracy z Fundacją Centrum Dokumentacji Czynu Niepodległościowego w Krakowie. Sfinansowano ze środków Wydziału Historycznego Uniwersytetu Jagiellońskiego.