Błędowski Aleksander

Biogram:

---

Aleksander Błędowski, urodzony w 1788 roku w Błudowie, służbę w armii Księstwa Warszawskiego rozpoczął w roku 1809 jako kadet w 2. pułku ułanów. Następnie jako kapitan w 16. pułku jazdy odbył kampanie 1809 oraz 1812 i 1813 roku, podczas których zasłużył na odznaczenie krzyżem złotym Virtuti Militarii i na otrzymane 11 października 1812 Legię Honorową oraz Order Obojga Sycylii. Po kapitulacji Drezna dostał się do niewoli rosyjskiej, w 1815 otrzymał przydział w randze majora do 3. pułku strzelców konnych, jednak z uwagi na zły stan zdrowia w 1817 roku poprosił o dymisję. Na wieść o wybuchu powstania stawił się do służby i 29 stycznia 1831 mianowany został podpułkownikiem w przybocznym sztabie Naczelnego Wodza. Dowodził Legią Nadwiślańską konną i Legią Litewską, następnie objął dowództwo 3. pułku strzelców konnych. Ciężko ranny w nogę od kuli armatniej 10 marca 1831 pod Wawrem, dostał się do niewoli. Po zwolnieniu uzyskał 4 czerwca 1831 nominację na generała brygady, po czym udał się na leczenie do Krzeszowic. Podczas rekonwalescencji, po amputacji nogi, zapadł na cholerę i rychło zmarł. Pochowany został na cmentarzu przyklasztornym Karmelitów bosych w Czernej koło Krzeszowic, w grobowcu fundacji generała Stanisława Klickiego. Na tumbie grobowej, dłuta krzeszowickiego rzeźbiarza Ferdynanda Khuna, wmurowane zostały jednobrzmiące tablice z polskim i łacińskim tekstem epitafium, które odnosiło się do przyczyny śmierci Aleksandra Błędowskiego. Dziś w tej części napisy są nieczytelne, bowiem z polecenia władz Wolnego Miasta Krakowa w 1836 roku spełniono żądanie okupacyjnych władz rosyjskich i wersy te zostały zniszczone. Ich brzmienie przypomina tablica umieszczona na murze klasztornym przy grobowcu, pod portretem generała, „którego nieprzyjacielskie kule mijały, a cholera, nieodłączna towarzyszka Moskali, o śmierć przyprawiła” dnia 25 lipca 1831 roku.

Funkcje wojskowe:

---

szef szwadronu 18.1.1813.