Biogram:
Jabłkowski Teofil, oficer wojsk Księstwa Warszawskiego i Królestwa Polskiego. Urodzony w 1775 r. we wsi Srebrna (pow. kaliski)
jako syn Stanisława i Rozalii. Wstąpił w 1806 r. do 7 Pułku Piechoty Księstwa Warszawskiego jako podporucznik nadkompletowy, wszedł w komplet 31 V 1808 r. Odbył kampanie 1807 r., 1808-1811 w Hiszpanii oraz 1812 r. w Rosji. Ciężko ranny 28 XI 1812 r. w bitwie nad Berezyną dostał się do Wilna i tutaj został pozostawiony przez cofające się wojska polskie. 30 V 1810 r. został mianowany porucznikiem. Z 7 Pułku Piechoty 4 II 1815 r. przeszedł do 1 Pułku Strzelców Pieszych. Po wyroku sądu wojennego skazującym za niesubordynację okazaną w dniu 31 VIII 1816 wobec podpułkownika Jana Suchodolskiego na więzienie w fortecy decyzją cesarza Aleksandra I zdegradowanej w zamian na prostego żołnierza 1. Pułku Strzelców Pieszych] 21.3.1817 r. Ułaskawiony u przywrócony do stopnia 9 V 1817 r. Rozkazem Dziennym Naczelnego Wodza 20 VI. Do 2 Pułku Liniowego 25 III 1819 r. Mianowany kapitanem 1 Pułku Strzelców Pieszych 16 V 1824 r. Odznaczony Znakiem Honorowym 20 lat 24 V 1830 (21 lat i 23 dni tj. od 10 II 1809 r.). Dymisjonowany na własne żądanie z powodu złego stanu zdrowia w stopniu majora z pensją i pozwoleniem noszenia munduru 2 III 1830 r.
