Biogram:
Stanisław Kamiński (1791-?) – żołnierz w wojsku Księstwa Warszawskiego oraz w służbie francuskiej, oficer w wojsku Królestwa Polskiego, odznaczony orderem Legii Honorowej w 1814 r.
Urodził się 6 XII 1791 we wsi Szymanów w województwie warszawskim jako syn Franciszka i Anny z d. Białostockiej.
10 XII 1806 wstąpił ochotniczo jako żołnierz do 2 Pułku Piechoty Księstwa Warszawskiego. W roku 1807 awansował kolejno na kaprala, a potem na sierżanta.
Brał udział w kampanii 1807 (oblężenie Grudziądza – 30 VI) i 1809 (Raszyn), gdzie 19 IV 1809 doznał obrażenia głowy (od kuli karabinowej), po czym dochodził do zdrowia w Mińsku Mazowieckim. Brał udział w zdobyciu Zamościa 20 V 1809, w walkach o Sandomierz (VI 1809). 30 V 1810 został przeniesiony do Pułku Szwoleżerów Gwardii. W ramach kampanii rosyjskiej walczył pod Mohylowem 22 VII 1812, gdzie leczył się z doznanych wówczas ran (pchnięty piką w lewą rękę, nogę oraz w klatkę piersiową), szybko jednak powrócił do pułku i już 16 VIII 1812 walczył pod Smoleńskiem, 7 IX pod Możajskiem, 25 X pod Małojarosławcem. W ramach walk z VI koalicją antyfrancuską w 1813 r. brał udział w starciach pod Lützen 2 V, Bautzen 5 V, pod Dreznem 27 VIII, pod Töplitz. Walczył pod Lipskiem 16-19 X, pod Freiburgiem oraz Hanau 30 X. Natomiast w 1814 r. pod Brienne 29 I, Montmirail 11 II, Troyes 24 II, Reims 13 III, Arcis-sur-Aube 20-21 III, St. Dizier 26 III. W tamtym okresie, w grupie ośmiu żołnierzy wziął do niewoli cały pluton Prusaków w 1813 r., za co został nagrodzony nadaniem mu tytułu kawalera francuskiego odznaczenia Legii Honorowej 27 II 1814. Został umieszczony w Szwadronie Wzorcowym Ułanów 1 III 1815. Awansowany na wachmistrza 16 V 1815. Od 20 VI 1815 w szwadronie ułanów gwardii. Natomiast od 27 IX 1817 w Pułku Strzelców Konnych Gwardii. 13 X 1817 został dymisjonowany w stopniu podporucznika, z pozwoleniem noszenia munduru służby nieliniowej. Wstąpił w stopniu podoficera do 1 Pułku Strzelców Konnych 1 V 1822. 16 VII 1824 otrzymał pozwolenie noszenia srebrnego felcechu. Mianowano go podporucznikiem w Korpusie Inwalidów i Weteranów – 3 Kompania Weteranów 30 I 1825.
