Biogram:
Gużkowski Ludwik Jan, h[erbu] Lubicz (1777-?) - oficer armii koronnej, Księstwa Warszawskiego i Królestwa Polskiego.
Urodzony 25 VIII 1777 we Wnorów (pow. Opatów) jako syn Michała, chorążego Kawalerii Narodowej i Tekli ze Ściborowskich herbu Lubicz z odmianą. Wziął udział w Kampanii 1794 roku, walcząc pod Słonimem 2/3 VIII 1794 r, Krupczycami 16 XI 1794 r., Brześciem Litewskim 17 IX Maciejowicami 10 X 1794 r. Wstąpił jako kadet do Batalionu I municypalnego wolonterów dowództwa płk. Jana Rafałowicza. Wstąpił do powstania galicyjskiego (powiatu żółkiewskiego) w stopniu podporucznika 1 V 1809 r. Wziął udział w kampanii 1809 r., uczestnicząc w oblężeniu Zamościa w dniach 15-20 V 1809 r. w składzie 6 Pułku Jazdy Księstwa Warszawskiego (przeszedł z powstania galicyjskiego) 8 Pułku Jazdy Księstwa Warszawskiego dowództwa płka Antoniego Gużkowskiego 21 VI 1809. Porucznik
z przeznaczeniem do 1 Pułku Kirasjerów (Galicyjsko-Francuskich) 29 VII 1809 r., przemianowanego 28 XII 1809 r. na 14 Pułk Kirasjerów Księstwa Warszawskiego. Dalej do 6 Pułku Ułanów 6 IV 1810 r.
Awansowany na kapitana 23 VII 1811 r. Wziął udział w Kampanii 1812 roku. Odkomenderowany z kampanią zakładową 6 Pułku Ułanów do dywizji gen.Kosińskiego w 1812 r., p.o. dowódcy pułku jazdy powstania lubelskiego 17 X 1812 r. (po mjr. Józefie Sokolnickiem). Dowodzący oddziałami zakładowymi jazdy Księstwa Warszawskiego (szwadrony 2, 3 i 6 Pułku Ułanów, kampania 10 Pułku Ułanów, oddziały 9 Pułku Ułanów i 13 Pułk Ułanów). Uczestniczył w bitwach pod Pawłowiczami 23 XI 1812 r., gdzie odznaczył się na czele awangardy dywizji, walcząc od godz. 10 rano do 8 wieczorem odnosząc ranę od cięcia pałarzem w prawą rękę. Włodzimierzem, Beresteczkiem, Kryłem (walczył z atakującym nieprzyjacielem od godz. 2 po północy do 11 rano, odparł go i zabrał mu jeńców, utrzymując z pułkiem jazdy powstania posterunki nad Bugiem od Sokoła do Włodawy oraz pod Chełmem. Z rozkazu gen. Ludwika Kropińskiego zaatakował nieprzyjaciela zajmującego miasta, zmusił go do ustąpienia zeń zajmując je sam i utrzymując się w nim i w okolicy, w stałych utarczkach z nieprzyjacielem, przez 3 tygodnie). . W XII 1812 r. po mjr Franciszku Pogonowskim mianowany przez płk. Bazylego Piotra Wierzbickiego, dowódcą Dywizji Nadbużańskiej. Za kampanię 1812 r. otrzymał 24 V 1813 Krzyż Złoty orderu Virtuti Militari. 1 VII 1813 r. przeniesiony został do Pułku Krakusów. Brał udział w kampanii 1813 r., walcząc pod Reichenbergiem, Altenburgiem, Lobau oraz Lipskiem ( 16-19 X), za udział w której został w Lipsku 28 X 1813 r. kawalerem Legii Honorowej nr 41831. 31 XII 1813 r. umieszczony został w Pułku Eklererów-Krakusów z przeznaczeniem do 6 Kompanii. Brał udział w kampanii 1814 r., walcząc pod , Vitry 1814, Brienne, Troyes, Claye i Paryżem (30 III), gdzie wyparł z pozycji nieprzyjaciela i utrzymywał je do rozkazu odwołującego gen. Vincenta.
Z Pułku Krakusów Księstwa Warszawskiego został umieszczony w stopniu kapitana do 2 Pułku Ułanów 13 II 1815 r. Awansował na majora 2 IV 1820 r. Odkomenderowany za dostawę remonty do Rosji 20 X 1820 r. Został dowódcą zakładu remonty w Rosji.
26 VIII 1819 r. otrzymał od Komisji Rządowej Wojny świadectwo nr 363 na posiadanie krzyża Virtuti Militari.
Był dowódcą 2 Dywizjonu 17. 1821 r. (do 4. 1821 r.).
a następnie przeniesiony 4 Pułku Ułanów 9 XI 1823 r.
Otrzymał Znak Honorowy za 20 lat służby wojskowej 14 IX 1830 (przedstawiony 24 V 1830 r. za 20 lat 11 miesięcy 24 dni tj. od 31 V 1809 r.).
Jako major dymisjonowany w stopniu podpułkownika pobierał w 1840 r. z Kasy Mazowieckiej pensję emerytalną w wysokości 5945,15 zł.
