Biogram:
Głogowski Paweł (1776-1840), podoficer w wojskach koronnych, oficer napoleoński, oficer w Wojsku Królestwa Polskiego. Ur. 29 VI 1776 r. w Leszczynie lub Łączyźnie (pow. kaliski).
Wstąpił do 2 Regimentu Pieszego Królewicza Wojsk Koronnych dnia 15 V 1791 w stopniu sierżanta. Brał udział w kampaniach 1792 i 1794 r., walcząc w bitwie pod Racławicami (4 IV 1794) i Szczekocinami(6 VI), gdzie został tam ranny w brzuch). 1 VII 1794 r. został podporucznikiem. Uczestniczył w obronie Warszawy (13 VII - 6 IX)oraz w bitwie pod Maciejowicami (10 X). Brał udział w bitwie pod Radoszycami (18 XI), gdzie został wzięty do pruskiej niewoli, w której przebywał do 13 I 1796. 1 XII 1806 wstąpił do 7 Pułku Piechoty Księstwa Warszawskiego w stopniu podporucznika. Od 19 II 1807 liczył starszeństwo w 2 Batalione 4 prowizorycznego Pułku Piechoty. Dnia 15 V 1807 r. został porucznikiem. Brał udział w oblężeniu Grudziądza, Koła, Neudenburga. Nastenie brał udział w działaniach wojennych w Almaraz (25 XII 1808), Almonacid (11 VIII), Ocana (10 i 19 XI) oraz Toledo. 3 I 1810 został kapitanem. W latach 1810-1812 uczestniczył w przejściu przez góry Sierra Morena (21-23 I), walczył w Maladze, Bazie, Orcal Vera, Almaniecar, oblężeniu Marbelli, oblężeniu Taryffy (1812). Podczas kampanii rosyjskiej brał udział w bitwie pod Czaśnikami, Berezyną (28 XI 1812), gdzie został ranny kulą karabinową w dwóch miejscach w biodro i w kark). Podczas obrony Wittenbergii w 1813 r. w czasie jednej z wycieczek został ranny kulą karabinową w lewą nogę. 18 III 1813 został kawalerem Legii Honorowej. 2 VII 1813 r. został przeniesiony do Gwardii Honorowej (nr 35801). 3 VII 1813 przy wcieleniu resztek pułku do reorganizującego się w Wittenberdze 4 Pułku Piechoty umieszczony został wśród oficerów nadliczbowych. 3 II 1815 r. wstąpił do w stopniu kapitana do 7 Pułku Piechoty Liniowej Królestwa Polskiego.11 IV 1819 r. awansowany na majora z przeniesieniem do 3 Pułku Piechoty Liniowej. 22 VIII odkomenderowany na oficera żywieniowego 2 Dywizji Piechoty w czasie marszu wojska na ćwiczenia pod Brześć Litewski i z powrotem 22 VIII 1823 r. 4 IV 1826 dołączył do Korpusu Inwalidów i Weteranów. 24 V 1830 r. otrzymał Znak Honorowy za 25 lat służby wojskowej (za 25 lat i 7 dni). 13 X 1835 został zdymisjonowany z pensją i pozwoleniem noszenia munduru na skutek reorganizacji Korpusu Inwalidów i Weteranów. Zmarł 25 II 1840 r.
