Giedroyć Romuald Tadeusz (ur. 1750), oficer Wojska Polskiego. Urodził się 7 II 1750 r. jako Józefa Giedroycia, podstolego bracławskiego, starosty bernatowskiego i obelskiego oraz Róży Giedroyć z d. Kiełpsz w Bobcinie, w powiecie bracławskim. Wstąpił jako kadet do 2 Regimentu Pieszego Buławy Wielkiej Wielkiego Księstwa Litewskiego w 1765 r.
Walczył wraz z pułkiem po stronie Konfederacji Barskiej m.in. pod Grodnem. W stopniu chorążego przeszedł do regimentu gwardii pieszej WX Litewskiego. Powrócił do poprzedniego pułku otrzymując stopień majora. Znajdował się w starciach pod Mołczadzią i Beździerzem. W bitwie pod Stołowiczami (23 IX 1771), gdzie hetman wielki litewski Michał Ogiński poniósł klęskę, został ranny 8-krotnie pozostał na placu boju. Po wyleczeniu został mianowany vice-komendantem 1. Brygady Litewskiej Kawalerii Narodowej (tzw. husarskiej). Uczestniczył w kampanii 1792 r., podczas której mianowany został generałem – majorem. Po wybuchu powstania na Litwie (IV 1794) stanął na czele swojej brygady oraz pułku piechoty:
- Rymińskiego (1 Pieszego Litewskiego)
- Kossakowskiego (3 pieszego Litewskiego)
- Meyena (4 Pieszego Litewskiego)
- Niesiołowskiego (6 Pieszego Litewskiego)
Na czele tego korpusu ruszył do Wilna. Stoczył potyczkę pod Iwiem. Następnie został powołany na Żmudź, gdzie odniósł zwycięstwo pod Sałatami (29 VII 1794). Został mianowany generałem – porucznikiem i odznaczony pierścieniem Kościuszki. Przybył pod Warszawę, gdzie stoczył bitwę pod Kuligowem. Pod Radoszycami (16 XI 1794) dostał się do niewoli. Po wyjściu udał się do Paryża, gdzie przebywał kilka lat. Po wkroczeniu wojsk napoleońskich na Litwę mianowany został generałem – imperatorem i organizatorem tworzących się Pułków Litewskich. W odwrocie Wielkiej Armii na zachód dowodził brygadą Jazdy Litewskiej. Do niewoli dostał się 14 II (lub 11). W 1813 r. pod Sierakowem został generałem dywizji w służbie nieliniowej (1814). Był członkiem Komitetu Wojskowego w latach 1817-1824. Zmarł 15 X 1824 r. (RDz. 22 X 1824) w Warszawie. Został pochowany 19 X 1824 r. na Cmentarzu Powązkowskim. Był Ożeniony z Karoliną Borzynowską (ur. 1766, zmarłą 22 II 1858 w Paryżu, pochowaną na cmentarzu Montmorency). Mieli córki: Kunegundę i Barbarę Łucję oraz synów: Aleksandra Konstantego (szambelan dworu rosyjskiego w latach 1805-1844), Stefana Józefa. Żona po jego śmierci otrzymała rentę wdowią w wymiarze rocznym złotych polskich 13615 pobieraną w kasie głównej Komisji Województwa.
Ojciec:
Giedroyć Józef
Matka:
Giedroyć Róża z d. Kiełpsz
Miejsce pogrzebu:
Warszawa
Miejsce pochówku:
Warszawa - Cmentarz Powązkowski
Żona:
Borzynowska Karolina;
Dzieci:
Giedroyć Aleksander Konstanty;
Giedroyć Barbara Łucja;
Giedroyć Kunegunda;
Giedroyć Józef Stefan Franciszek Ksawery;
Indeks osobowy:
Borzynowska Karolina zob. Giedroyć Karolina;
Giedroyć Aleksander Konstanty;
Giedroyć Barbara Łucja;
Giedroyć Kunegunda;
Giedroyć Józef;
Giedroyć Józef Stefan Franciszek Ksawery;
Gierdroyć Karolina z d. Borzynowska;
Giedroyć Romuald Tadeusz;
Giedroyć Róża z d. Kiepłsz
Kiełpsz Róża zob. Giedroyć Róża;
Kossakowski Szymon Marcin;
Meyen Jan Jakub;
Niesiołowski Franciszek Ksawery;
Ogiński Michał;
Rautenstrauch Józef;
Rymiński Ignacy;
Giedroyć Romuald Tadeusz, Materiały biograficzne Zbigniewa Zacharewicza do słownika oficerów wojsk polskich 1815-1831, oprac. zesp. pod red. Adama Świątka, 05.01.2026, www.bazazacharewicza.pl [dostęp: 01.10.2026] [ kopiuj ]
Projekt realizowany w Instytucie Historii Uniwersytetu Jagiellońskiego we współpracy z Fundacją Centrum Dokumentacji Czynu Niepodległościowego w Krakowie. Sfinansowano ze środków Wydziału Historycznego Uniwersytetu Jagiellońskiego.
