Biogram:
Grothus Antoni (ur. 1790), oficer armii Księstwa Warszawskiego. Urodzony 3 V 1790 r. we wsi Okrzyce w powiecie Mitawa w Kurlandii jako syn Józefa Rocha i Tekli z Jaszowskich. Służył w 3 Pułku Jazdy Wojska Polskiego, dochodząc do stopnia starszego wachmistrza. Wstąpił jako żołnierz do Pułku Szwoleżerów Gwardii 21 IX 1807 r. Dnia 1 XI tego samego roku postąpił na brygadiera, a 1 I 1809 r. został mianowany wachmistrzem. 13 XII 1809 r. odznaczono go Krzyżem Kawalerskim Orderu Legii Honorowej. Uczestniczył w kampanii hiszpańskiej 1808 r. oraz austriackiej 1809 r. W latach 1810-1811 r. służył w Hiszpanii. Jako porucznik (?) 2. klasy dnia 17 II 1811 r. do 1 kompanii, a następnie został przeniesiony do 2 Pułku Szwoleżerów Nadwiślańskich z nominacją na porucznika 6 IV 1811 r. W czasie walk był 17 razy ranny, m.in. 30 VII 1812 pod Jakubowem k/ Dźwina i 23 XI 1812 r. przed Borysowem. Został awansowany na kapitana. Jako kapitan gwardii umieszczony został w armii Królestwa Polskiego na reformie w departamencie radomskim. Służbę zakończył w 1812 r. Komisja rozpatrująca sprawy oficerów nieumieszczonych w czynnej służbie zawnioskowała dymisję w stopniu majora z pozwoleniem noszenia munduru. Dekretem cesarskim z 24 II/7 III 1820 r. otrzymał dożywotnią pensję w kwocie złotych 3.066,22 wypłacaną od 1 I 1820 r.
