Biogram:
Grodzki Aleksander (ur. 1775), oficer armii Księstwa Warszawskiego i Królestwa Polskiego. Urodził się 16 VII 1775 r. w Warszawie. Służbę wojskową rozpoczął w 1792 r. wstępując do nowo formowanego przez podpułkownika Franciszka Rottenburga ochotniczego batalionu strzelców; 16 XI 1792 r., postąpił na podchorążego. W 1793 r. na skutek rozwiązania przez Targowicę batalionów ochotniczych został przeniesiony do 11 Regimentu Pieszego Ordynacji Rydzyńskiej szefostwa Ignacego Działyńskiego. W dniu 26 VI 1794 r. otrzymał stopień chorążego z przeniesieniem do nowo powstałego 17 Regimentu Pieszego dowództwa pułkownika F. Rottenburga. W obronie Warszawy został ranny od pchnięcia bagnetem pod brodę.
W dniu 28 VI 1795 r. wstąpił do 5 Pułku Huzarów armii francuskiej na ochotnika. Z pułkiem tym uczestniczył w bitwach stoczonych w Niemczech (pod Neuwied i Düsseldorfem) oraz w Holandii (pod Doknum i Gorkum). Dnia 19 VI 1797 r. otrzymał przeznaczenie ze stopniem porucznika do 2 Legi Polskiej we Włoszech. Wziął udział w bitwach pod Lugo i Weroną 26 III 1799, gdzie otrzymał ranę w prawą nogę od kuli karabinowej W dniu 5 VII 1799 r. awansował na kapitana z umieszczeniem w 3 batalionie, a następnie został odkomendowany do Ferrary na adiutanta polowego majora 2 Legii, Felicjana Augusta Kralewskiego. Dnia 10 IX 1799 r. zostaje w Villlefranche, miejscu stacjonowania głównego zakładu Legionów, z rozkazu komendanta zakładu szefa batalionu Karola Pflugbeila, został przeznaczony do przejęcia od kpt. Regulskiego dowództwa nad 100-osobowym oddziałem Legionów znajdującym się pod Mentone. Analogiczny rozkaz w Villefranche 5 I 1800 r. w odniesieniu do oddziału dowodzonego przez porucznika Mierosławskiego pod Rogue. Przy reorganizacji Legionów w 1800 umieszczono go w 6 batalionie Zagórskiego, a następnie przeniesiono do 7 batalionu Zawadzkiego. Wziął udział w szeregu bitew, a m.in. pod Cevi, Gavi, Ovado, Mondov, Valenze, St. Iuliano, przy oblężeniu Peschiery 26-27 XII 1800 r. i 1-22 I 1801 r. oraz przy wzięciu Mantui. Dnia 21 XII 1801 r. wcielony do utworzonej 2. Półbrygady polskiej z umieszczeniem w 3 batalionie; na skutek odniesionych ran nie przeszedł do służby francuskiej w składzie całej pół-brygady, która z dniem 10 XII 1802 r. otrzymał numer 114, lecz na własne żądanie otrzymał w dniu 17 II 1803 dymisję. Wstąpił do służby w administracji wojennej Księstwa Warszawskiego, dnia 11 XII 1809 r. na adiunkta pełniącego obowiązki komisarza wojennego. Od 6 X 1818 r. do 6 V 1819 r. z rozkazu dowódcy pułku przebywał w Warszawie. Skazany na cztery tygodnie aresztu za nieformalne spowodowanie skazania żołnierza 3 Pułku Ułanów za dezercję Walentego Tuszewskiego, poprzez wojenny sąd pułkowy na karę śmierci 3 IX 1825 r. Dnia 4 V 1826 r. otrzymał szczebel majora. Odznaczony Znakiem Honorowym za 25 lat nieskazitelnej służby oficerskiej 24 V 1830 r. Skierowany został do zakładu Konopki w Genui i przy przekształceniu go przez generała Władysława Jabłonowskiego w batalion przydzielony został do 3 kompanii. Dnia 24 V 1830 r. odznaczono go Znakiem Honorowym za 25 służby wojskowej.
