Bogusławski Ludwik

Biogram:


Bogusławski Ludwik (1773-1840), uczestnik powstania kościuszkowskiego, oficer wojsk Księstwa Warszawskiego i Królestwa Polskiego. Ur. 25 VII w Górznie (woj. kaliskie), syn Jana Bogusławskiego i Marianny z Gromadzkich. W styczniu 1790 r. wstąpił jako ochotnik do 1. regimentu pieszego im Królowej Jadwigi, w którym walczył w stopniu podchorążego pod Zieleńcami (18 VI 1792)i Dubienką (6 VI 1792); po bitwie pod Szczekocinami (6 VI 1794) awansowany na chorążego (13 VI), w trakcie obrony Warszawy (13 VII 1794 - 6 IX 1794) awansowany na podporucznika (15 VII). Wstąpił do wojska Ks. Warszawskiego, służył w 2. Pułku Piechoty, awansowany na porucznika (9 XII 1806). Walczył w oblężeniu Grudziądza (1 V - 30 VI 1807), pod Raszynem (19 IV 1809), pod Zamościem (20 V 1809) i pod Wrzawami (20 VI 1809), awansowany na kapitana (26 lub 29 VIII 1809); za kampanię roku 1809 odznaczony krzyżem złotym VM (nr 1568 lub 1572). Walczył w kampanii roku 1812: pod Smoleńskiem (17 VIII) - odznaczony Legią Honorową (22 VIII); pod Możajskiem (5-7 IX), pod Czerykowem (29 IX), pod Tarutino (4 X), pod Woronowem (10-12 X), pod Wiaźmą (3 XI), pod Krasnem (14 XI) i nad Berezyną (28 XI). Kawaler Virtuti Militari za kampanię roku 1812 (1 I 1813). Walczył w kampanii roku 1813: pod Wittenbergą (11 VIII), pod Jüterbogiem (6 IX), pod Cosswig (12 X), pod Lipskiem (15-18 X), pod Weissenfels (21 X) i pod Hanau (30 X). Oficer Legii Honorowej nr 31618 za kampanię roku 1813 (23 X 1813). Wstąpił w stopniu majora do 4 Pułku Piechoty Liniowej Wojsk Królestwa Polskiego (2 II 1815), następnie przeniesony do 1 Pułku Piechoty (4 I 1816), powrócił do 4 Pułku Piechoty jako dowódca 1. batalionu (9 I 1916). Awansowany na podpułkownika (22 VI 1817), odznaczony Orderem Świętej Anny 2. klasy (24 X 1819), zostaje dowódcą 4. Pułku Piechoty (31 VIII 1820), awansowany na pułkownika (18 X 1820). Odznaczony Orderem Świętego Włodzimierza 3. klasy (21 VI 1825) i Znakiem Honorowym za Długą i Nieskazitelną Służbę (1830). Pozostając na stanowisku dowódcy, został adiutantem cesarza Mikołaja I (28 VI 1830). Zmarł 20 XI 1840. Przepisy o znaku honorowym, niemniey Lista imienna generałów, officerów wyższych i niższych oraz urzędników woyskowych, tak w służbie będących, jako tez zdymisyonowanych, znakiem honorowym ozdobionych w 1830, Warszawa 1830, s. 210; Gembarzewski Bronisław, Wojsko polskie, t. 1: Księstwo Warszawskie 1807-1814 ,s. 63-65; Łoza S., Order Virtuti Militari, Warszawa 1920 ,s. 38; Archiwum Główne Akt Dawnych, Komisja Rządowa Wojny z lat [1811-1814] 1815-1832 [1833-1866], 69c, s. 34-35; Archiwum Główne Akt Dawnych, Komisja Rządowa Wojny z lat [1811-1814] 1815-1832 [1833-1866], 331, s. 7-11

Miejsce urodzenia:


Górzno; województwo kaliskie;

Ojciec:


Jan Bogusławski

Matka:


Marianna z Gromadzkich Bogusławska

Funkcje wojskowe:


1812-08-12 - szef batalionu (w miejsce poległego Ludwika Gawarda); 1813-10-18 - dowódca pułku w bitwie pod Lipskiem; 1816-01-09 - dowódca 1. batalionu 4. Pułku Piechoty Liniowej; 1820-08-31 - dowódca 4. Pułku Piechoty Liniowej;

Funkcje poza służbą wojskową:


1830-06-28 - adiutant cesarza Mikołaja I z pozostawieniem na stanowisku dowódcy pułku (Rozkaz Dzienny z 1830-06-30);

Jak cytować:

Bogusławski Ludwik, Materiały biograficzne Zbigniewa Zacharewicza do słownika oficerów wojsk polskich 1815-1831, oprac. zesp. pod red. Adama Świątka, 05.01.2026, www.bazazacharewicza.pl [dostęp: 01.10.2026] [ kopiuj ]

Napisz do nas

captcha

Projekt realizowany w Instytucie Historii Uniwersytetu Jagiellońskiego we współpracy z Fundacją Centrum Dokumentacji Czynu Niepodległościowego w Krakowie. Sfinansowano ze środków Wydziału Historycznego Uniwersytetu Jagiellońskiego.

              Materiały biograficzne Zbigniewa Zacharewicza