Biogram:
Bogusławski Jakub Ferdynand (1759 - 1819), oficer Wojska Polskiego w okresie przedrozbiorowym, doby napoleońskiej i Królestwa Polskiego. Ur. 20 V w Brześciu Litewskim. Wstąpił do służby 1773 do regimentu dragonów (przekszt. 1776 w regiment pieszy Jana Potockiego).
1 III 1780 przeniesiony do 1 Brygady Wielkopolskiej Kawalerii Narodowej. W wojnie 1792 jako kapitan walczył pod Zieleńcami 17 VI, Włodzimierzem 7 VII i Dubienką 18 VII. W powstaniu 1794 w bitwach pod Chełmem 8 VI i Uściługiem 28 VI oraz w obronie Warszawy 13 VII - 6 IX, następnie pod Łabiszynem 29 IX i Bydgoszczą 2 X. Zakończył kampanię w stopniu majora w oddziale jazdy lekkiej milicji województwa poznańskiego pod dow. płk Antoniego Wyganowskiego.
1795 wstąpił na ochotnika do wojska francuskiego, uczestnik kampanii reńskiej i oblężenia Koblencji. 1797 przeszedł do 3 batalionu Legionów Polskich we Włoszech. 1 VI uzyskał stopień kapitana. Od 28 II 1798 członek Komisji Wojskowej.
Uczestnik walk 1799 pod Legnano 26 III, Weroną 5 IV (gdzie został ranny), obrony Mantui 11 IV - 29 VII. Wzięty do niewoli w czasie kampanii, ze względu na rany odesłany do szpitala w Weronie. Po powrocie w 4 batalionie Legii Włoskiej.
W kampanii 1800/1801 uczestniczył 25 - 29 XII 1800 i 1 - 20 I 1801 w blokadzie Peschiery oraz 24 I - 17 II 1801 w blokadzie Mantui.
27 I 1803 odpłynął z Genui na Santo Domingo na statku "Fougueux". Powrócił do Francji i uzyskał 2 I 1805 przydział do 1 Pułku Piechoty, 23 VIII uzyskał w tym pułku stopień kapitana 3 klasy "à la suite". 24 IX umieszczony na etacie w 3 batalionie, faktycznie wcielony 11 X. Uczestnik bitwy pod Castelfranco 23 XI i kampanii kalabryjskiej - w jej ramach walczył 4 VII pod Maidą.
19 II 1807 wysłany do Polski, 10 III został szefem batalionu w 6 Pułku Piechoty Armii Księstwa Warszawskiego. Uczestnik wojny polsko-austriackiej 1809, walczył 19 IV pod Raszynem, 2/3 V pod Ostrówkiem, oblegał Sandomierz 17-18 V, po jego zdobyciu został 19-30 V komendantem placu w mieście, by następnie uczestniczyć w jego obronie 15-18 VI. 6 IX mianowany majorem w Korpusie Weteranów i Inwalidów.
W kampanii 1812 w składzie dywizji generała Dąbrowskiego, uczestnik bitwy pod Borysowem 21 XI. IX 1814 pułkownik w Korpusie Inwalidów i Weteranów, 18 XII 1816 dowódca tegoż Korpusu. Urlopowany na trzy miesiące na Śląsk 24 VI 1816 i 4 VI 1817. Zmarł 21 VII 1819 w Warszawie.
Kawaler orderu Virtuti Militari nr 330, odznaczony 1 II 1808.
Żonaty z Konstancją z domu Ostaszewską (ur. 1789), nie posiadał dzieci.
Wójcicki Kazimierz Władysław, Cmentarz Powązkowski pod Warszawą, t. 1, Warszawa 1855 , 54-55; ibidem, t. 3, s. XVIII; - Łoza S., Order Virtuti Militari, Warszawa 1920 , s. 38; Polski Słownik Biograficzny, t. XV, Warszawa 1970, s. 480; - Dziennik Urzędowy Województwa Mazowieckiego , nr 100 (dod.) z 19.8.1833; - Archiwum Dzikowskie Tarnowskich 277, Archiwum Państwowe w Krakowie; Komisja Rządowa Wojny 69c, 14-15, Archiwum Główne Akt Dawnych; Akta zgonów IV cyrkułu m. Warszawy, nr 230/1819, Archiwum Państwowe w Warszawie;
Funkcje wojskowe:
1794-04-20 (?) Nadliczbowy w III Batalionie Legionów w Mantui;
1795 Ochotnik w 77 Półbrygadzie Francuskiej;
1798-02-28 Członek Komisji Wojskowej;
1807-02-19 wysłany do Polski;
1807-03-10 szef batalionu 6 Pułku Piechoty;
1809-05-19 komendant placu w Sandomierzu;
1809-09-06 dowódca w Korpusie Weteranów i Inwalidów;
1816-12-18 dowódca Korpusu Inwalidów i Weteranów;
